เวินโหรวมองเด็กคนนี้ โดยเฉพาะดวงตาของเขา ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา
ตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่าในชาติก่อนเธอต้องเคยเห็นเขา ถึงจะไม่เคยเห็นตัวเขา อย่างน้อยก็ต้องเคยเห็นคนที่เกี่ยวข้องกับเขา
แต่ตอนนี้เธอกลับนึกอะไรไม่ออกเลย ไม่มีความทรงจำใด ๆ เหลืออยู่ในหัว
เสี่ยวเป่ามองเวินโหรว รู้ดีว่าถ้าวันนี้ไม่ยอมพูดอะไร เธอคงไม่ยอมเลิกราแน่
เขาจึงกลอกตา หันไปมองหลี่ซิ่วอิง แล้วร้องไห้เสียงดังขึ้นมาทันที
“โอ๊ย หลานรักของยาย ทำไมร้องไห้ล่ะ?”
พอเด็กคนนี้ร้องไห้ หลี่ซิ่วอิงก็ปวดใจแทบแย่
เธอมองเวินโหรว สีหน้าเคร่งขรึมลง ก่อนจะอดตำหนิไม่ได้ว่า “เธอนี่ก็จริง ๆ เลย ถามเรื่องอื่นตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องถามเรื่องนี้ด้วย ดูสิ ทำเอาเด็กน้อยร้องไห้แล้ว”
หลี่ซิ่วอิงตำหนิเวินโหรวเสร็จ ก็หันไปปลอบเด็กในอ้อมแขน “ถ้าไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูดนะ เด็กดี หลานรักของยาย อย่าร้องเลย โธ่เอ๊ย พอเธอร้องไห้ ยายก็ปวดใจจะแย่อยู่แล้ว”
เวินโหรวมองท่าทีตามใจและรักใคร่เอ็นดูเด็กคนนี้ของหลี่ซิ่วอิง แล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้
เมื่อครู่เด็กคนนี้จงใจชัด ๆ ยิ่งเขาไม่อยากพูด เวินโหรวก็ยิ่งสงสัย
เมื่อนึกถึงชาติก่อน หลังพี่รองเกิดเรื่อง เด็กคนนี้ถูกพาตัวไป หลี่ซิ่วอิงถึงได้เสียสติไป ไม่แปลกเลยจริง ๆ
ตอนนี้หลี่ซิ่วอิงทะนุถนอมเด็กคนนี้ราวกับเป็นหลานแท้ ๆ ตามใจเขาทุกอย่าง แทบจะประคบประหงมจนขึ้นสวรรค์อยู่แล้ว
หลังจากเขาถูกพาตัวไป หลี่ซิ่วอิงคงยอมรับความจริงไม่ได้ พอถูกกระทบกระเทือนจิตใจ ก็เลยเสียสติไป
หลี่ซิ่วอิงอุ้มเสี่ยวเป่าเข้าไปในห้อง เวินโหรวหันไปมองเวินเจี้ยนเซ่อกับเวินจี้กวง พอเห็นสีหน้าของทั้งคู่ เธอก็เข้าใจทันทีว่าพวกเขาคงชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว
หลังจากกินข้าวเสร็จ เวินโหรวไม่คิดเลยว่าหลี่ซิ่วอิงจะพาเด็กมาขอซองแดงจากเธอ
“เธอเป็นอาของเสี่ยวเป่านะ จะพูดแล้วกลับคำไม่ได้ ซองแดงล่ะ รีบให้เด็กสิ”
เวินโหรวเตรียมซองแดงไว้จริง ๆ เตรียมไว้สองซอง ซองหนึ่งให้ลูกของพี่ใหญ่ อีกซองให้เด็กคนนี้
ตอนนั้นเธอยังไม่แน่ใจว่าเด็กคนนี้เป็นลูกแท้ ๆ ของพี่รองหรือเปล่า เลยเตรียมไว้ด้วย
เธอคิดว่าถ้าเขาเป็นลูกของพี่รองจริง ๆ ในฐานะอา เธอก็ควรเตรียมของรับขวัญให้เขาสักชิ้น