เวินโหรวถือเงินอยู่ในมือ สุดท้ายก็ได้แต่เก็บไว้ก่อน
ผู้ชายให้เงิน แถมไม่กลับบ้าน แล้วยังปกป้องเธออีก ชีวิตแบบนี้ดีเกินไปแล้ว
ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าแต่งงานกับฮั่วเหยียนชวน ดูเหมือนจะไม่ขาดทุนอะไรเลย
เห็นว่าในบ้านไม่มีอะไรต้องเก็บแล้ว เธอจึงไปตักน้ำมาทำความสะอาดห้องครัวอีกครั้ง
ดูออกว่าฮั่วเหยียนชวนคงไม่ทำอาหาร ในห้องครัวไม่มีอะไรเลย
โชคดีที่ในห่อผ้ายังมีเสบียงแห้งเหลืออยู่บ้าง พอประทังไปก่อนได้ วันนี้ก็ดึกแล้ว พรุ่งนี้ค่อยออกไปซื้อเสบียงกลับมาเพิ่ม
ทางโจวต้าหย่งตอนนี้กลับไม่ได้สบายใจแบบนั้น
“โจวต้าหย่ง แกยังเป็นผู้ชายอยู่ไหม เมียแกถูกคนรังแกขนาดนี้แล้ว แกกลับไม่กล้าปริปากสักคำหรือไง” หลังกลับถึงบ้าน เสิ่นชิงซวงชี้หน้าโจวต้าหย่ง ร้องไห้ด่าด้วยสีหน้าเจ็บใจ
โจวต้าหย่งก็รู้ว่าเรื่องนี้ตัวเองทำอ่อนแอเกินไปจริง ๆ แต่ด้วยสถานะของเขาตอนนี้ ไม่กล้าล่วงเกินฮั่วเหยียนชวนเด็ดขาด
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเพิ่งโดนโทษทางวินัยมา ยิ่งไม่กล้าปล่อยให้เรื่องนี้ไปถึงหูผู้บังคับบัญชาอีก
“ชิงซวง คุณก็รู้ว่าตอนนี้ผมลำบากแค่ไหน ผมโดนโทษทางวินัยอีกไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นคงถูกกองทัพไล่ออกจริง ๆ” โจวต้าหย่งจับมือเสิ่นชิงซวง ขมวดคิ้วเกลี้ยกล่อม
เสิ่นชิงซวงก็รู้ แต่เธอกลืนความแค้นนี้ไม่ลงจริง ๆ
“จะให้เรื่องนี้จบไปแบบนี้งั้นเหรอ ฉันไม่ยอม เวินโหรวนังแพศยานั่น ฉันจะทำให้มันชดใช้ให้ได้” เสิ่นชิงซวงนึกถึงตัวเองตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยถูกใครตี อย่าว่าแต่ถูกด่าเลย ในฐานะคุณหนูอย่างเธอ แค่ความน้อยใจนิดเดียวก็ทนไม่ไหวแล้ว