“นาย...” เดิมทีโจวต้าหย่งคิดว่าพอตัวเองออกหน้า เวินโหรวก็น่าจะยอมลดท่าทีลงบ้าง ไม่คิดเลยว่าเธอจะกร่างขนาดนี้
“ที่นี่คือเขตบ้านพักครอบครัวทหาร นายไม่กลัวว่าฉันจะไปรายงานผู้บังคับบัญชาหรือไง” โจวต้าหย่งจ้องเวินโหรว พลางข่มความโกรธบนใบหน้าไว้
เวินโหรวได้ยินเขาพูดก็หัวเราะออกมา “ผู้บังคับบัญชาที่นายพูดถึง หมายถึงสามีฉันเหรอ”
โจวต้าหย่งปากไวไปหน่อยจนลืมไปว่าตอนนี้ฮั่วเหยียนชวนเป็นผู้บังคับบัญชาของเขา สีหน้าจึงเปลี่ยนเป็นไม่น่ามองทันที
“พี่ใหญ่ ยังยืนอึ้งอะไรอยู่ รีบตีเธอเอาคืนให้ฉันสิ” ตอนนั้นโจวชุนเหมยรีบเตือนอยู่ข้าง ๆ
เธอสู้เวินโหรวไม่ได้ แต่พี่ชายของเธอต้องสู้ได้สิ
โจวต้าหย่งสวมชุดเครื่องแบบทหารอยู่ หรือเขาไม่อยากสวมชุดนี้อีกแล้ว ถึงได้กล้าตีคน?
“หุบปาก” โจวต้าหย่งตะคอกใส่โจวชุนเหมย
เรื่องนี้เวินโหรวเป็นฝ่ายลงมือก่อน แต่เดิมพวกเขายังเป็นฝ่ายมีเหตุผล หากเขาลงมือด้วย เรื่องก็จะพูดกันไม่รู้เรื่อง
ครั้งก่อนเขาเพิ่งโดนโทษทางวินัยมา ตอนนี้สถานการณ์ของเขากำลังอ่อนไหวที่สุด จะปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้นในเวลานี้ไม่ได้เด็ดขาด
“ยังไงนายก็ไม่ควรลงมือตีคน ขอโทษน้องสาวกับแม่ฉันเดี๋ยวนี้” โจวต้าหย่งมองเวินโหรวแล้วสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เวินโหรวเห็นว่าโจวต้าหย่งยังกล้ามาสั่งเธอก็หัวเราะออกมา
“ให้ขอโทษน่ะไม่มีทาง ไม่ใช่แค่นั้น ฉันยังจะให้ครอบครัวนายชดใช้ค่าเสียหายต่อชื่อเสียงให้ฉันด้วย”
คนตระกูลโจวไม่เพียงปล่อยข่าวลือใส่ร้ายเธอไปทั่ว ยัง PUA เธออีก เรื่องพวกนี้เธอจำได้หมด