ฮั่วเหยียนชวนมองคอเสื้อที่โจวต้าหย่งกำลังคว้าไว้ แววเย็นชาและดูแคลนวาบขึ้นในดวงตา
จากนั้นเขาก็คว้าแขนโจวต้าหย่งไว้ได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะทุ่มข้ามไหล่ลงพื้น
โจวต้าหย่งถูกทุ่มลงกับพื้นอย่างแรง ส่วนฮั่วเหยียนชวนเพียงขยับไหล่เล็กน้อย แล้วก้มมองคนที่นอนอยู่บนพื้น เอ่ยเสียงเย็นว่า “โจวต้าหย่ง ลงมือทำร้ายผู้บังคับบัญชาต่อหน้าคนอื่น นี่นายคิดจะก่อกบฏหรือไง”
“โอ๊ย ต้าหย่งของแม่” เหอชุ่ยฮวาเห็นลูกชายถูกทำร้าย จึงรีบวิ่งเข้าไปพยุงเขา
“ถ้าวันนี้นายอยากเอาเรื่อง ฉันก็พร้อมจะสู้ให้ถึงที่สุด หรือไม่ก็พาครอบครัวนายไปตรวจอาการบาดเจ็บเดี๋ยวนี้” ฮั่วเหยียนชวนโยนทางเลือกสองทางให้โจวต้าหย่งเลือกเอง
โจวต้าหย่งลุกขึ้นจากพื้น สายตาอำมหิตกวาดมองเวินโหรวกับฮั่วเหยียนชวน
จากนั้นเขาก็ให้เหอชุ่ยฮวาช่วยพยุง แล้วอุ้มโจวชุนเหมยที่ยังหมดสติไปตรวจอาการบาดเจ็บที่สถานีพยาบาลใกล้ ๆ
เขาจดจำเรื่องนี้ไว้แล้ว ระหว่างเขากับฮั่วเหยียนชวนและเวินโหรวไม่มีทางจบกันง่าย ๆ แน่
เสิ่นชิงซวงได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นทางนี้จากที่บ้าน ก็รีบไปสถานีพยาบาลทันที
เธอไม่คิดว่าคนในครอบครัวของโจวต้าหย่งจะตามมาถึง แถมยังสร้างเรื่องอีก เพิ่งมาถึงก็ไปหาเรื่องฮั่วเหยียนชวนจอมอันธพาลเข้าเสียแล้ว
โจวชุนเหมยบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ทำแผลเรียบร้อยก็ไม่เป็นไรแล้ว นอกจากบาดแผลบนใบหน้าที่ดูไม่ค่อยดีนัก ส่วนอื่นไม่มีปัญหาอะไร