โจวชุนเหมยไม่เพียงได้รับความอัปยศอย่างใหญ่หลวง ยังถูกตบอีกหนึ่งฉาด แถมยังถูกคนที่เธอรักรังเกียจ ตอนนี้เธอรู้สึกสิ้นหวังสุดขีด ถึงขั้นอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด
จังหวะนั้นเอง เวินโหรวก็พาศาสตราจารย์เผิงกับภรรยากลับมาพอดี
หมอบอกว่าทั้งสองคนกินยาสลบเข้าไป ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ายานี้ต้องเป็นฝีมือโจวชุนเหมยที่แอบใส่ลงในอาหารตอนอ้างว่ามาช่วยงานแน่นอน
“เวินโหรว นังสารเลว แกกล้าวางแผนเล่นงานฉัน ฉันจะฆ่าแก!” พอโจวชุนเหมยเห็นเวินโหรว ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เธอทันที
เวินโหรวเห็นดังนั้นก็ยกมือปกป้องท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ขณะที่กำลังจะยื่นมือไปขวางโจวชุนเหมย ฮั่วเหยียนชวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็หน้าดำคร่ำเครียด ยกเท้าถีบอีกฝ่ายกระเด็นออกไปทันที
เขาไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เป็นคนหรือผี ในท้องของเวินโหรวคือลูกของเขา เขาไม่มีวันยอมให้ลูกกับเธอได้รับอันตรายแม้แต่น้อย
ตอนแรกเขาก็รู้สึกว่าเรื่องวันนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล แต่พอลองคิดดูสักนิดก็เดาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
ดึกขนาดนี้ เวินโหรวจะรู้ได้อย่างไรว่าบ้านศาสตราจารย์เผิงเกิดเรื่อง?
แล้วโจวชุนเหมยกับกัวเฉียงมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าโจวชุนเหมยกับพวกวางแผนเล่นงานเวินโหรว สุดท้ายจึงได้รับผลจากการกระทำของตัวเอง
เวินโหรวมองโจวชุนเหมยแล้วหัวเราะเยาะ “ฉันวางแผนเล่นงานแกงั้นเหรอ? พูดเล่นหรือเปล่า? ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน แกมีหลักฐานอะไรถึงกล่าวหาว่าฉันวางแผนเล่นงานแก? อีกอย่าง ฉันจะไปเล่นงานแกทำไม? ฉันเป็นคนมัดพวกแกสองคนแล้วบังคับให้ทำเรื่องแบบนี้หรือไง?”