“เวินโหรว แกนังผู้หญิงสารเลว กลับมานี่เดี๋ยวนี้!” โจวชุนเหมยที่อยู่ในห้องตะโกนเสียงดังด้วยความหวาดกลัว
ตอนนั้นเอง ฤทธิ์ยาก็ค่อย ๆ ออกฤทธิ์ในร่างของเธอ เมื่อนึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า โจวชุนเหมยก็พยายามดิ้นรนไม่หยุด หวังจะหนีออกไปจากที่นี่
แต่ร่างของเธอถูกเวินโหรวมัดไว้แน่น จึงไม่มีทางดิ้นหลุดได้เลย
อีกฟากหนึ่ง กัวเฉียงที่หมดสติอยู่ในลานหลังบ้านก่อนหน้านี้ ตอนนี้ฤทธิ์ยาก็เริ่มออกฤทธิ์เช่นกัน
เขาบุกเข้าไปในห้อง ใบหน้าแดงก่ำผิดปกติ สติเริ่มเลือนราง
เมื่อเห็นโจวชุนเหมยนอนอยู่บนเตียง กัวเฉียงก็พุ่งเข้าใส่ทันที
โจวชุนเหมยตกใจจนกรีดร้อง “กัวเฉียง คุณจะทำอะไร ตั้งสติเดี๋ยวนี้!”
“หุบปาก แล้วอยู่นิ่ง ๆ ให้ฉันจัดการ!” กัวเฉียงพูดพลางเริ่มฉีกเสื้อผ้าของโจวชุนเหมย ตอนนี้เขาไม่สนแล้วว่าคนตรงหน้าคือใคร สิ่งเดียวที่ต้องการคือขจัดฤทธิ์ยาในร่างออกไป
โจวชุนเหมยรู้ว่ายาผงที่ทั้งคู่กินเข้าไปเป็นยาสำหรับผสมพันธุ์หมู เดิมทีเธอตั้งใจจะเอามาใช้กับเวินโหรวและห่าวกัง แต่คิดไม่ถึงว่าจะถูกเวินโหรววางแผนเล่นงานเสียเอง
โจวชุนเหมยถูกกัวเฉียงกดทับไว้ ขยับตัวไม่ได้เลย
เธอร้องไห้และตะโกนจนเสียงแหบแห้ง สติค่อย ๆ เลือนรางลงทีละน้อย
เมื่อเชือกที่มัดร่างถูกแก้ออก เธอก็กอดกัวเฉียงทั้งร่างเปลือยเปล่า ปากยังคงร้องเรียกชื่อห่าวกังไม่หยุด
“พี่ห่าว ฉันชอบพี่”
จนถึงตอนนี้โจวชุนเหมยก็ยังฝันว่าจะได้แต่งงานกับห่าวกัง แต่น่าเสียดาย ชาตินี้ไม่มีวันเป็นไปได้อีกแล้ว