กลับถึงบ้านแล้ว เวินโหรวก็รีบต้มน้ำเตรียมอาบน้ำทันที
หลายวันที่ต้องอยู่ในสถานที่มืดทึมไร้แสงตะวัน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะขึ้นราเต็มที
ฮั่วเหยียนชวนตามเธอกลับบ้านมา แล้วส่งของทั้งหมดที่เธอฝากให้เขาซื้อคราวก่อนให้เธอ
“ลองดูสิ ถ้ายังขาดอะไรบอกฉันได้ คราวหน้าฉันเข้าเมืองจะซื้อมาให้” ระหว่างพูด ฮั่วเหยียนชวนมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้ ตอนที่ยังไม่รู้ว่าคนคนนั้นเมื่อสามเดือนก่อนคือเวินโหรว เขายังอยู่กับเธอได้อย่างเป็นธรรมชาติ
แต่ตอนนี้พอนึกขึ้นได้ว่าในท้องเธอมีลูกของเขาอยู่ เขาก็อดนึกถึงเรื่องคืนนั้นไม่ได้
ที่สำคัญที่สุดคือ คนที่ถูกบังคับก็คือตัวเขาเอง
ไม่ว่าจะทางจิตใจหรือทางร่างกาย เขาก็ยังทำใจยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ในทันที
เมื่อเห็นของที่ตัวเองอยากได้ เวินโหรวก็มีสีหน้าดีใจอย่างเห็นได้ชัด
“ขอบคุณนะ”
เธอหยิบครีมหิมะขึ้นมาดู ชาติก่อนเธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะทามัน ชาตินี้เธอต้องบำรุงผิว แต่งตัวให้สวย และดูแลตัวเองให้ดี
เวินโหรวเห็นเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์ที่ฮั่วเหยียนชวนซื้อให้ จึงลองสวมดู ปรากฏว่าพอดีตัวมาก
“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันใส่ไซซ์อะไร” เธอหันไปถาม
ฮั่วเหยียนชวนสบตาเธอ แล้วก็เบือนหน้าหนีไปโดยไม่รู้ตัว
เขาตอบส่ง ๆ ว่า “เดาเอา”
อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายวัน แค่มองปราดเดียวเขาก็พอจะกะขนาดตัวของเธอได้แล้ว
เวินโหรวมองเขาอย่างสงสัย รู้สึกว่าสายตาที่ฮั่วเหยียนชวนใช้มองเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แต่เธอก็อธิบายไม่ถูกว่าต่างไปตรงไหน รู้แค่ว่ามันชวนให้รู้สึกแปลก ๆ