เวินโหรวไม่ทันรู้ตัว เธอมองฮั่วเหยียนชวนแล้วถามว่า “มีธุระอะไรหรือเปล่า?”
ฮั่วเหยียนชวนเบือนสายตาไปเล็กน้อย อดนึกถึงคืนนั้นไม่ได้ แม้ตอนนั้นเขาจะถูกกดอยู่ข้างล่างจนขยับตัวไม่ได้ แต่สัมผัสบนร่างกายกลับชัดเจนมาก
ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าคนที่อยู่บนตัวเขาคือเวินโหรว แต่ตอนนี้พอรู้แล้วว่าเป็นเธอ ในใจก็ไม่อาจสงบได้อีกต่อไป
ฮั่วเหยียนชวนยื่นสิ่งที่เพิ่งวาดเมื่อครู่ให้เวินโหรว ที่บ้านไม่มีที่อาบน้ำ สำหรับผู้ชายตัวโตอย่างเขาจะว่าไปก็ไม่เป็นไร แต่เวินโหรวเป็นผู้หญิง ย่อมไม่สะดวกอยู่แล้ว
เขาจึงวาดแบบอ่างอาบน้ำขึ้นมา ตั้งใจจะหาคนทำอ่างตามแบบนี้
ถึงอย่างไรอ่างนี้ต่อไปเวินโหรวก็ต้องใช้ เขาจึงอยากถามความเห็นของเธอก่อน
แค่ไม่คิดว่าเธอจะถอดเสื้อผ้าเตรียมอาบน้ำเร็วขนาดนี้
ชาติก่อนตอนเวินโหรวขับรถบรรทุก เธอยังเสียดายเงินจนไม่ยอมพักโรงแรมดี ๆ แม้จะเคยได้ยินว่าโรงแรมที่ดีที่สุดในเมืองทุกห้องมีอ่างอาบน้ำใหญ่ คนที่ขับรถด้วยกันต่างก็เคยอวดให้เธอฟัง แต่เพราะอยากประหยัดเงิน เธอจึงไม่เคยไปพักสักครั้ง
สุดท้ายเงินที่เธอเก็บไว้ก็เข้ากระเป๋าคนตระกูลโจวไปหมด
ก่อนหน้านี้เธอเคยสาบานไว้ว่า ชาตินี้จะลองใช้ทุกอย่างที่ชาติก่อนไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัสให้หมด ไม่คิดเลยว่าฮั่วเหยียนชวนจะวาดแบบอ่างอาบน้ำเสร็จเร็วขนาดนี้
“นี่อ่างอาบน้ำเหรอ?”
ฮั่วเหยียนชวนพยักหน้า “ลองดูสิ ยังต้องแก้ตรงไหนอีกไหม พรุ่งนี้ฉันจะหาคนมาทำให้”
เวินโหรวมองดู เธอเองก็ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ แต่ดูจากแบบแล้วก็น่าจะใช้ได้