ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่เวินโหรวถูกพาตัวไปยังหน่วยสืบสวน คนในเขตบ้านพักครอบครัวต่างก็เชื่อกันหมดแล้วว่าเรื่องที่เธอเป็นจารชนคงเป็นเรื่องที่ยืนยันแน่นอนแล้ว
ถึงอย่างไรเวลาผ่านมาตั้งนานแล้ว ถ้าเธอถูกใส่ร้ายจริง ก็คงได้รับการปล่อยตัวไปนานแล้ว
“พี่ใหญ่ ไปถามเวินโหรวหน่อยสิว่าเมื่อไหร่จะคืนเงินของเรา” โจวชุนเหมยเร่งเร้าอย่างอดใจรอไม่ไหว
เหอชุ่ยฮวาได้ยินแล้วก็รีบพูดเสริม “ใช่ ๆ รีบไปทวงเงินคืนมาเร็วเข้า”
นั่นมันเงินตั้งสองพันหยวนนะ จะปล่อยให้เวินโหรวได้เปรียบไปแบบนี้ไม่ได้
โจวต้าหย่งพยักหน้า สวมเสื้อผ้าแล้วรีบไปที่กองทัพเพื่อสืบถามสถานการณ์
“แม่ แม่คิดว่าครั้งนี้เวินโหรวจะถูกพาตัวไปจริง ๆ เหรอ” โจวชุนเหมยถามอย่างไม่ค่อยวางใจ
เหอชุ่ยฮวายังไม่ทันตอบ เสียงหัวเราะเยาะของเสิ่นชิงซวงก็ดังขึ้น “ข้อหาสมคบคิดกับจารชนไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ชาตินี้เธอคงต้องติดคุกไปอีกครึ่งชีวิตแล้วล่ะ”
ทั้งสองคนมาจากชนบท ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้สักเท่าไร
พอได้ยินเสิ่นชิงซวงพูดอย่างนั้น ทั้งคู่ก็วางใจลงได้
หลายวันมานี้เหอชุ่ยฮวากับโจวชุนเหมยอยู่ในเขตบ้านพักครอบครัว ใช้ชีวิตสุขสบายกว่าตอนอยู่บ้านเสียอีก
ถึงสภาพความเป็นอยู่ที่นี่จะไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ยังดีกว่าชีวิตยากจนที่บ้านเกิดมาก
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่รู้ช่วงนี้โจวชุนเหมยเป็นอะไร ถึงได้ชอบห่าวกังขึ้นมา จึงยิ่งไม่อยากกลับไป
เธอถึงกับคอยสืบข่าวของห่าวกังไปทั่ว พอได้ยินว่าเขาเป็นนายทหาร ก็พยายามหาทางทำความรู้จักกับเขาสารพัดวิธี แถมยังขอให้เสิ่นชิงซวงช่วยเป็นแม่สื่อให้ด้วย