เวินโหรวฟังจบก็อึ้งไปหลายวินาที จากนั้นก็หันมามองฮั่วเหยียนชวนด้วยสีหน้าตกตะลึง คิดว่าตัวเองหูฝาดไป
"นะ... นายว่าอะไรนะ?"
ฮั่วเหยียนชวนเห็นดังนั้นก็พูดย้ำอีกครั้ง "ข้อเสนอของผมคือให้คุณแต่งงานกับผม รวมถึงลูกในท้องของคุณ ก็สามารถเลี้ยงดูในนามของผมได้"
เวินโหรวฟังชัดเจนแล้ว เธอจ้องมองฮั่วเหยียนชวนตรง ๆ ไม่รู้ว่าเขามีจุดประสงค์อะไรกันแน่?
คนทั่วไปได้ยินสภาพของเธอแบบนี้ มีแต่จะหลบเลี่ยงแทบไม่ทัน
ด้วยคุณสมบัติของเขา หน้าตาแบบนี้ ไม่น่าจะหาภรรยายากแท้ ๆ ถึงได้มาสนใจเธอ?
บางทีเขาอาจจะมองออกถึงความสงสัยของเธอ ฮั่วเหยียนชวนจึงไม่ได้ปิดบัง พูดถึงสถานการณ์ของตัวเองออกมา
"ผมมีลูกไม่ได้ และไม่สนใจผู้หญิง แต่เพื่อรับมือกับที่บ้านที่เร่งรัดเรื่องแต่งงาน ผมจำเป็นต้องหาคนมาแต่งงานสักคน คุณอยากเลี้ยงลูกสองคนด้วยตัวเอง ในยุคนี้มันยากมาก คุณกับผมร่วมมือกันแต่งงาน ผมช่วยคุณแก้ปัญหาเรื่องทะเบียนบ้านของลูก ถ้าวันหลังคุณอยากหย่า ก็ได้ทุกเมื่อ"
ต้องบอกว่า สิ่งที่ฮั่วเหยียนชวนพูดนั้นเป็นปัญหาที่เธออยากแก้มากที่สุดในตอนนี้จริง ๆ
แต่ว่า พอได้ยินเขาบอกว่าตัวเองมีลูกไม่ได้ เวินโหรวก็ยังตกใจอยู่ดี
ไม่แปลกที่เสิ่นชิงซวงบอกว่าเขาเป็นคนพิการ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้
คิดถึงตรงนี้ เวินโหรวมองฮั่วเหยียนชวนด้วยแววตาที่อดไม่ได้ที่จะแฝงความเห็นใจ
คนดี ๆ แบบนี้ กลับมีลูกไม่ได้ ก็น่าเสียดายเกินไปจริง ๆ