“อะไรนะ? เวินโหรวย้ายเข้าไปอยู่บ้านฮั่วเหยียนชวนแล้วเหรอ? เธอไม่ได้ไปแล้วหรือไง?” ตอนนั้นเอง เสิ่นชิงซวงก็ได้ยินข่าวนี้เข้า สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“ฉันไม่ได้มองผิดหรอก เป็นเธอจริง ๆ รองผู้บังคับกองพันห่าวเป็นคนไปรับเธอกลับมา ตอนนี้ก็ย้ายเข้าไปอยู่บ้านหัวหน้ากรมฮั่วแล้ว” คนที่มาแจ้งข่าวคือแซ่เฉินจากเขตบ้านพักครอบครัว สามีของเธอเคยเป็นลูกน้องของโจวต้าหย่ง
เสิ่นชิงซวงมาจากจิงชื่อ ทั้งยังเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเสิ่น คนในเขตบ้านพักไม่น้อยต่างอยากผูกมิตรกับเธอ
แซ่เฉินก็เป็นหนึ่งในนั้น ก่อนหน้านี้เธอพูดนินทาเวินโหรวไปประโยคหนึ่ง ก็ถูกอีกฝ่ายสาดน้ำล้างหม้อใส่ เรื่องนี้เธอยังจำได้จนถึงทุกวันนี้
“เธอเป็นใคร ถึงมีสิทธิ์เข้าไปอยู่บ้านฮั่วเหยียนชวน?”
เดิมทีเสิ่นชิงซวงก็ไม่ได้ชอบเวินโหรวอยู่แล้ว คิดว่าเธอก็แค่สาวบ้านนอกที่ไม่ค่อยมีความรู้ ฮั่วเหยียนชวนมีเหตุผลอะไรถึงดีกับเธอขนาดนี้ ถึงกับให้เธอเข้าไปอยู่บ้านตัวเองด้วย?
“เดาว่าคงเห็นว่าตัวเองกับคุณสิบเอกโจวไม่มีทางลงเอยกันได้แล้ว เลยหันไปยั่วยวนหัวหน้ากรมฮั่วแทน” แซ่เฉินคาดเดา
เรื่องที่เวินโหรวทำไว้ที่บ้านเกิดแพร่ไปทั่วเขตบ้านพักครอบครัวนานแล้ว ทุกคนรู้ว่าไม่เพียงก่อนแต่งงานเธอจะนอนกับผู้ชายคนอื่น ยังเที่ยวเกาะแกะผู้ชายไปทั่วอีกด้วย
ถึงหัวหน้ากรมฮั่วจะทำเรื่องอย่างว่ากับผู้หญิงไม่ได้แล้ว แต่ฐานะและสภาพความเป็นอยู่ของเขาก็ดีกว่าคนทั่วไปมาก เวินโหรวนี่ช่างคางคกอยากกินเนื้อหงส์จริง ๆ ถึงกับคิดจะจับฮั่วเหยียนชวนไว้เป็นของตัวเอง?