“ชิงซวง ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ล่ะ? ต้าหย่งจะเป็นทหารหนีได้ยังไง?” เหอชุ่ยฮวาถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง
ตอนนี้เสิ่นชิงซวงเองก็มีสีหน้างุนงงเมื่อได้ยินข่าวนี้ เธอขมวดคิ้วส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้ ต้าหย่งต้องถูกใส่ร้ายแน่ เขายังต้องสร้างความดีความชอบ จะเป็นทหารหนีได้ยังไง?”
ตอนนี้ข่าวที่ว่าโจวต้าหย่งเป็นทหารหนีแพร่ไปทั่วเขตบ้านพักแล้ว ทุกคนรู้กันหมด
เสิ่นชิงซวงเห็นฮั่วเหยียนชวนกลับมาอย่างปลอดภัย แต่ต้าหย่งของเธอกลับถูกเขาป้ายสีว่าเป็นทหารหนี เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่นอน
“ไม่ได้ ฉันต้องไปถามฮั่วเหยียนชวนให้รู้เรื่อง” พูดจบเสิ่นชิงซวงก็พุ่งออกไป ตรงไปที่บ้านเวินโหรว
ตอนนั้นฮั่วเหยียนชวนกับเวินโหรวเพิ่งกลับถึงบ้าน ยังไม่ทันได้คุยกันตามลำพัง เสียงของเสิ่นชิงซวงก็ดังมาจากข้างนอก
“ฮั่วเหยียนชวน นายมีสิทธิ์อะไรบอกว่าต้าหย่งของฉันเป็นทหารหนี? ต้าหย่งจะเป็นทหารหนีได้ยังไง นายอธิบายให้ฉันฟังให้ชัด!”
พอได้ยินเสียง ฮั่วเหยียนชวนก็ขมวดคิ้ว
เวินโหรวเดินตามหลังฮั่วเหยียนชวนออกไปด้วย
“เสิ่นชิงซวง ทำไมโจวต้าหย่งถึงเป็นทหารหนี เธอก็ไปถามเขาเองสิ วิ่งมาคลุ้มคลั่งอะไรที่นี่?” เวินโหรวมองเสิ่นชิงซวงแล้วพูดเสียงเย็น
เสิ่นชิงซวงคนนี้สมองมีปัญหาหรือไง เรื่องที่โจวต้าหย่งเป็นทหารหนีไม่เพียงแพร่ไปทั่วเขตบ้านพัก ตอนนี้แม้แต่ทางเขตทหารใหญ่ก็รู้แล้ว
ตอนนี้เธอมาวุ่นวายอยู่ที่นี่ สู้เอาเวลาไปคิดหาทางรับมือไม่ดีกว่าหรือ?
เสิ่นชิงซวงจ้องเวินโหรวกับฮั่วเหยียนชวน เธอไม่เชื่อพวกเขาอยู่แล้ว
“ต้าหย่งของฉันไม่มีทางเป็นทหารหนี ต้องมีคนคิดใส่ร้ายเขาแน่ ฮั่วเหยียนชวน นายคิดจริง ๆ เหรอว่าสิ่งที่นายทำจะไม่มีใครรู้?”
เสิ่นชิงซวงมองฮั่วเหยียนชวน เดิมทีเธอตั้งใจจะรอให้โจวต้าหย่งกลับมาก่อน แล้วค่อยรายงานเรื่องที่ฮั่วเหยียนชวนเป็นจารชน แต่ตอนนี้โจวต้าหย่งเกิดเรื่องขึ้น เธอรอต่อไปไม่ไหวแล้ว
“ฉันก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าตัวเองทำอะไรลงไป?” ฮั่วเหยียนชวนหัวเราะเยาะอย่างไม่ใส่ใจ
เขาไม่เก็บคำพูดของเสิ่นชิงซวงมาใส่ใจ และไม่คิดว่าตัวเองจะมีหลักฐานอะไรอยู่ในมือเธอ