ตอนที่โจวต้าหย่งถูกพาตัวไป เขายังไม่ลืมหันกลับมามองไปทางเวินโหรวเป็นครั้งสุดท้าย
นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้เห็นเธอแล้ว ต่อจากนี้พวกเขาสองคนคงไม่ได้พบกันอีก
ชั่วขณะนั้น เขาถึงกับคิดในใจว่า หากเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง เขาจะรีบแต่งงานกับเธอให้เร็วกว่านี้ จะไม่ปล่อยให้ตัวเองต้องมีเรื่องค้างคาใจอีก
เมื่อเห็นโจวต้าหย่งถูกพาตัวไป เหอชุ่ยฮวาก็ทรุดลงกับพื้น พึมพำว่า “จบแล้ว หมดกันแล้ว ตระกูลโจวหมดสิ้นแล้ว”
เสิ่นชิงซวงไม่คิดเลยว่าโจวต้าหย่งจะไม่ยอมหย่ากับเธอ เขาคิดจะลากเธอให้ตายไปด้วยกันหรือไง?
ไม่ได้ เธอต้องหาทางสักอย่าง
เมื่อเห็นโจวต้าหย่งถูกพาตัวไปแล้ว เวินโหรวกับฮั่วเหยียนชวนก็หันหลังกลับบ้าน ไม่สนใจเหอชุ่ยฮวาอีก
พอกลับถึงบ้าน ฮั่วเหยียนชวนปิดประตูแล้วรีบยื่นมือมากอดเวินโหรวกับลูกไว้แน่น
“ภรรยา ผมคิดถึงคุณมาก”
ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาต้องคอยรับมือกับฝ่ายตรงข้าม ทั้งยังต้องสืบเรื่องของโจวต้าหย่งไปด้วย
ทุกคืนเขาคิดถึงเธอแทบคลั่ง อยากให้เรื่องทางนั้นจบลงเร็ว ๆ จะได้รีบกลับมาเจอเธอ
เวินโหรวอุ้มลูกไว้ในอ้อมแขน นึกถึงแขนที่บาดเจ็บของเขา จึงพูดว่า “ระวังหน่อยสิ แขนเหลือข้างเดียวแล้วยังไม่อยู่นิ่งอีก”
เธอเองก็คิดถึงเขามากเหมือนกัน ตอนนี้ได้อยู่ในอ้อมกอดของเขา สูดกลิ่นกายที่คุ้นเคย ในที่สุดใจก็สงบลงเสียที
“ไม่เป็นไร ผมมีแขนข้างเดียวก็อุ้มคุณกับลูกได้เหมือนกัน”
พูดจบ ฮั่วเหยียนชวนก็ยื่นแขนข้างเดียวออกมา แล้วอุ้มเวินโหรวกับลูกในอ้อมแขนขึ้นได้อย่างสบาย ๆ จริง ๆ
“รีบวางเราลงสิ อย่าทำลูกตกใจ” เวินโหรวร้องเสียงหลง ผู้ชายคนนี้อายุเท่าไรกันแล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กอยู่ได้
“ตอนที่ผมไม่อยู่บ้าน ลูก ๆ เป็นยังไงบ้าง?” ฮั่วเหยียนชวนมองลูกในอ้อมแขนของเวินโหรวแล้วถาม
เวินโหรวพยักหน้า “อืม พวกเธอทั้งคู่เรียบร้อยดี แค่บางครั้งก็เอาแต่ใจเพราะไม่ได้เจอคุณ”
ปกติฮั่วเหยียนชวนเป็นคนดูแลลูกทั้งสองมากกว่า ตอนนี้พวกเธอเริ่มรู้แล้วว่าเขาคือพ่อ
ไม่ได้เจอเขานานขนาดนี้ ลูกทั้งสองก็มีงอแงบ้างเหมือนกัน
ฮั่วเหยียนชวนเดินเข้าไปในห้อง แล้วอุ้มน้องสาวขึ้นมาอีกคน