พอได้ยินข่าวว่าฮั่วเหยียนชวนได้รับบาดเจ็บ สีหน้าของเวินโหรวก็เปลี่ยนไปทันที
เมื่อรู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะโจวต้าหย่ง เธอก็หันไปมองเขา แววตาเย็นเยียบจนคนที่เห็นรู้สึกสั่นสะท้าน
โจวต้าหย่งถูกห่าวกังต่อยเข้าอย่างจัง เขายกมือขึ้นเช็ดเลือดตรงมุมปาก พอสบตากับเวินโหรวก็รู้สึกทั้งละอายใจและน้อยเนื้อต่ำใจ
เขาเองก็แค่อยากสร้างผลงานจนใจร้อน ถึงได้ตัดสินใจผิดพลาด
ฮั่วเหยียนชวนบาดเจ็บก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาตั้งใจ หากไม่ใช่เพราะเขาเข้ามาสอดมือ ภารกิจครั้งนี้ของตัวเองก็คงไม่ล้มเหลว
เขารู้ว่าฮั่วเหยียนชวนไม่ชอบหน้าเขามาตลอด ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ต้องคอยหาเรื่องเขา
เดิมทีถ้าภารกิจครั้งนี้สำเร็จ เขาก็จะได้เลื่อนขึ้นเป็นรองผู้บังคับกองพัน
ฮั่วเหยียนชวนต้องจงใจแน่ ๆ จงใจไม่อยากให้เขาได้ดี
“ฮั่วเหยียนชวนอยู่โรงพยาบาลไหน คุณพาฉันไปเดี๋ยวนี้เลย” เวินโหรวไม่มีเวลาสนใจโจวต้าหย่ง เธอเดินไปหาห่าวกังแล้วเอ่ยอย่างร้อนใจ
ห่าวกังพยักหน้า ที่เขากลับมาครั้งนี้ก็เพื่อมารับเวินโหรวไปโรงพยาบาลนั่นเอง
เวินโหรวรีบร้อนออกจากบ้าน จึงสวมเพียงเสื้อคลุมบาง ๆ ตัวเดียว ถึงขั้นลืมหยิบผ้าคลุมศีรษะมาด้วย
เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ตอนขึ้นรถแล้ว
แต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนั้น ฮั่วเหยียนชวนที่โรงพยาบาลไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง
ช่วงนี้ฮั่วเหยียนชวนช่วยเธอไว้มาก ตอนนี้เป็นช่วงที่เขาต้องการคนคอยช่วยเหลือ เธอย่อมต้องรีบไปดูเขา