เดิมทีเวินโหรวคิดว่าทุกคนอยู่ในเขตบ้านพักครอบครัวเดียวกัน ก็ถือว่าเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว หากใครเดือดร้อนจริง ๆ เธอช่วยได้ก็ช่วย
อย่างไรต่อไปเธอก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะเจอปัญหา บางทีสักวันเธออาจต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นเหมือนกัน
แต่เธอไม่คิดเลยว่าจะมีพวกหน้าด้านที่ชอบยื่นมือขอของฟรี คิดว่าเธอรังแกง่ายหรือไง
พวกนั้นเห็นความเก่งกาจของเวินโหรวมาแล้ว คนที่เมื่อครู่ยังพูดจาฉะฉานอย่างมีเหตุผล ตอนนี้ต่างก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้
เธอมองออกว่าหลายคนในกลุ่มนั้นสนิทกับเสิ่นชิงซวง ถึงได้คิดหาเรื่องเธอสินะ
เวินโหรวรู้ว่าพวกนั้นไม่กล้า จึงหันไปพูดกับหวังเยี่ยนผิงว่า “หัวหน้าหวัง กลับไปเอาถังน้ำที่บ้านเถอะ ฉันให้ยืม”
พอได้ยินว่าเวินโหรวยอมให้ยืมน้ำ หวังเยี่ยนผิงก็ตื่นเต้นมาก “ขอบใจนะน้อง ต่อไปเรียกพี่ว่าพี่สะใภ้ก็พอ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น”
หวังเยี่ยนผิงพาลูกไปเอาถังน้ำใบเล็กมา พอตักน้ำเสร็จก็ขอบคุณเวินโหรวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คนอื่นเห็นหวังเยี่ยนผิงหิ้วน้ำกลับบ้านไปอย่างดีใจ ต่างก็เผยสีหน้าอิจฉาออกมา
ตอนนี้พวกเธอเริ่มรู้ตัวแล้วว่าคำพูดเมื่อครู่เกินไป จึงเปลี่ยนท่าทีที่มีต่อเวินโหรวให้ดีขึ้นไม่น้อย
“น้องเวินโหรว ให้ฉันยืมน้ำสักหน่อยได้ไหม”
“ใช่แล้ว น้องเวินโหรว พวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านกัน เธอจะลำเอียงให้แค่บ้านพี่สะใภ้หวังไม่ได้สิ พวกเราไม่ได้จะไม่คืนเธอสักหน่อย ให้พวกเรายืมบ้างเถอะ”