เวินโหรวชะงักไป ก่อนจะพยักหน้า
เธอคิดในใจว่า ถ้าผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีปัญหาเรื่องนั้นจริง ๆ เขาคงเป็นสามีที่ดีแน่นอน
ฮั่วเหยียนชวนเห็นสายตาที่เวินโหรวมองเขา ก็รู้ว่าเธอกำลังเสียดายแทนเขาอีกแล้ว
เขารู้สึกจนปัญญาอยู่ในใจ แต่เห็นว่าเธอไม่เป็นอะไรก็วางใจ เตรียมกลับกองทัพไปพร้อมกับห่าวกัง
เวินโหรวเห็นดังนั้น จึงเอ่ยกับเขาว่า “ต่อไปถ้าอยากกินอะไร ก็บอกฉันนะ ฉันทำได้หมด”
ถ้าปฏิบัติกับเขาเหมือนเจ้าของกิจการ เวินโหรวก็จะไม่รู้สึกผิดที่เอาเงินจากฮั่วเหยียนชวนไปซื้อของ
ฮั่วเหยียนชวนดูออกว่าเธอคิดอะไรอยู่ จึงขานรับว่า “ได้”
“ทำไมคุณต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย ในเมื่อแต่งงานกันแล้ว ก็ควรอยู่ด้วยกันสิ คุณเอาแต่นอนอยู่หอพักของกองทัพทุกวัน แบบนี้มันหมายความว่ายังไงครับ” พอออกจากบ้านแล้ว ห่าวกังก็ถามอย่างไม่เข้าใจ
เขาเองก็สงสัยว่าเมื่อสามเดือนก่อนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ นับตั้งแต่หัวหน้ากรมฮั่วกลับมา เขาก็ดูเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนอยู่บ้าง
เขาแค่บอกว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บ ต่อมาก็บอกว่าไม่สนใจผู้หญิงแล้ว
คนอื่น ๆ กลัวว่าถ้าถามมากไปจะกระทบศักดิ์ศรีของเขา
พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาบาดเจ็บได้อย่างไร แม้แต่คนจากโรงพยาบาลเขตทหารที่มารักษา เขาก็ปฏิเสธทั้งหมด
ที่จริงห่าวกังรู้สึกผิดอยู่ในใจ ตอนนั้นหัวหน้ากรมยอมติดกับดักของศัตรูเพราะช่วยเขา จึงได้รับบาดเจ็บสาหัส
“ผมกับเธอแต่งงานกันเพราะต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ คนที่ไม่มีความรู้สึกให้กันอยู่ด้วยกัน ก็ย่อมกระอักกระอ่วนเป็นธรรมดา” ฮั่วเหยียนชวนอธิบาย