“จี้กวง ฉันถูกคนหลอก ครั้งนี้ที่กลับมาก็เพราะอยากมาหานาย ฉันรู้แล้วว่าตัวเองผิด ตอนที่นายแต่งงานกับฉัน นายบอกว่าจะทำให้ฉันมีชีวิตที่ดี ฉันรู้ว่าในใจนายต้องยังมีฉันอยู่แน่ ๆ นายให้อภัยฉันได้ไหม”
ตอนนี้หลิวเยี่ยนไม่สนสายตาคนรอบข้างแล้ว เธอคุกเข่าตรงหน้าเวินจี้กวง เสียใจจนแทบไส้ขาด
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นและเห็นสภาพของเธอในตอนนี้ สีหน้าของเวินจี้กวงก็ยิ่งเย็นชา
“ก่อนหน้านี้ฉันก็คิดจะใช้ชีวิตดี ๆ กับเธอจริง ๆ แต่หลิวเยี่ยน เธอรังเกียจที่ฉันพิการ แล้วเป็นฝ่ายจากไปก่อนเอง เธอมีสิทธิ์อะไรมาให้ฉันให้อภัย? อีกอย่าง ตอนนี้ฉันแต่งงานแล้ว เมียฉันคือเสี่ยวอวี้ เธอกลับไปเถอะ อย่ามารบกวนฉัน อย่ามาทำลายครอบครัวของฉันอีก”
พูดจบ เวินจี้กวงก็ไม่สนใจหลิวเยี่ยนอีก แล้วเดินไปหาหลิวเสี่ยวอวี้
“ทำไมต้องเป็นหลิวเสี่ยวอวี้ด้วย เธอยังเป็นเมียม่ายอยู่เลย เธอไม่คู่ควรกับนาย” หลิวเยี่ยนถามอย่างไม่ยอมแพ้
เวินจี้กวงหันกลับไปมองเธอ ใบหน้าเคร่งขรึม “ไม่มีใครไม่คู่ควรกับใครหรอก ถ้าจะพูดถึงคนที่ไม่คู่ควร ก็คงเป็นฉันที่ไม่คู่ควรกับเสี่ยวอวี้ ตอนนั้นขาฉันบาดเจ็บ เธอก็เอาเงินเก็บทั้งหมดมาสำรองจ่ายค่ารักษาให้ ทั้งยังดูแลฉันอย่างเต็มใจ เธอมีสิทธิ์อะไรไปพูดถึงเธอ?”
ตอนนั้นเองหลิวเสี่ยวอวี้ก็เดินเข้ามา เธอมองหลิวเยี่ยนด้วยแววตาเห็นใจ
“หลิวเยี่ยน ถ้ารู้อย่างนี้ แล้วตอนนั้นทำไมไม่รู้จักรักษาจี้กวงไว้ให้ดี เธอรังเกียจเขา ไม่ยอมให้เขาแตะต้อง คนอย่างเธอนั่นแหละที่ไม่คู่ควรกับเขา”
เวินจี้กวงเอื้อมมือไปจับแขนหลิวเสี่ยวอวี้ โดยไม่แม้แต่จะหันไปมองหลิวเยี่ยนอีก
“เมียจ๋า อย่าไปสนใจคนไม่เกี่ยวข้องเลย กลับบ้านกันเถอะ”
หลิวเสี่ยวอวี้ยิ้มให้เวินจี้กวง แล้วคล้องแขนเขาต่อหน้าหลิวเยี่ยน ภาพแผ่นหลังของทั้งคู่ที่เดินจากไปอย่างมีความสุขทิ่มแทงใจหลิวเยี่ยนอย่างรุนแรง
“พอแล้ว ๆ เลิกมุงดูได้แล้ว หลิวเยี่ยน เธอกลับไปด้วย บ้านเราไม่ต้อนรับเธอ ต่อไปก็อย่ามาอีก”
ตอนนั้นเวินเจี้ยนเซ่อกลับมาพอดี พอได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้น เขาก็ถอนหายใจแล้วพูดกับหลิวเยี่ยน
เมื่อเห็นเช่นนั้น เวินโหรวก็หันหลังกลับเข้าบ้าน