เวินโหรวเล่าเรื่องสมัยเด็กให้อาฟังมากมาย จนทำให้คุณยายหวนคิดถึงความหลังขึ้นมา
“ฉันยังจำได้อยู่เลย เมื่อก่อนเธอยังเป็นเด็กผู้หญิงตัวกะเปี๊ยกเดียวเอง ทำไมพริบตาเดียวถึงแต่งงานมีลูกแล้วล่ะ” คุณยายจับมือเวินโหรวพลางทอดถอนใจ
พอได้ยินเธอพูดถึงเรื่องราวในอดีต เวินโหรวก็นึกถึงชาติก่อนขึ้นมา
ชาติก่อนเธอถูกครอบครัวโจวต้าหย่งหลอกจนไม่เหลืออะไร แม้แต่ลูกทั้งสองคนก็ยังรักษาไว้ไม่ได้ แน่นอนว่าเธอย่อมไม่มีโอกาสมาเยี่ยมอา
แต่ชาตินี้ ในที่สุดเธอก็ได้ทำตามความปรารถนานี้ พาลูกกับสามีมาเยี่ยมอา
“เสี่ยวโหรว เห็นเธอมีความสุขแบบนี้ ฉันก็วางใจแล้ว”
คุณยายพูดพลางมองไปทางฮั่วเหยียนชวน แล้วเอ่ยชมอย่างพอใจว่า “เธอเลือกผู้ชายเก่งนะ เขาเป็นผู้ชายที่พึ่งพาได้จริง ๆ”
เวินโหรวพยักหน้าอย่างกระดากอายเล็กน้อย “ก็... ก็ใช้ได้ค่ะ”
ทั้งสองคนได้มาเจอกันแบบงง ๆ เพราะเหตุบังเอิญแท้ ๆ
แต่เธอก็เห็นด้วยกับคุณยาย ฮั่วเหยียนชวนยอดเยี่ยมทุกด้านจริง ๆ เก่งกว่าโจวต้าหย่งไม่รู้กี่เท่า
“เที่ยงนี้พวกเธออย่าเพิ่งกลับ กินข้าวที่บ้านก่อนแล้วค่อยไป”
คุณยายไม่ได้มีใครนั่งคุยด้วยดี ๆ มานานแล้ว พอเป็นแบบนี้จึงทำใจให้เวินโหรวกลับไปไม่ลงในทันที
ฮั่วเหยียนชวนเห็นพวกเธอกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน จึงไม่เข้าไปขัดจังหวะ ให้เวินโหรวพาเด็ก ๆ อยู่ที่นี่ก่อน ส่วนเขาต้องไปพบสหายจากหน่วยข่าวกรอง
เวินโหรวรู้ว่าฮั่วเหยียนชวนต้องไปจัดการสืบเรื่องพี่รอง จึงปล่อยให้เขาไปทำธุระก่อน ส่วนเธอพาเสี่ยวเป่ากับลูกสองคนรอเขาอยู่ที่บ้านอา
“อา น้องสาวทั้งสองคนหลับแล้ว ผมออกไปเล่นข้างนอกสักพักได้ไหมครับ” เสี่ยวเป่าลืมตากลมโต ขออนุญาตเวินโหรว
เวินโหรวมองเขาแล้วก็ได้แต่พยักหน้าตกลง
“งั้นเล่นอยู่ตรงหน้าประตู ห้ามไปไกล มีอะไรก็เรียกป้านะ แล้วอย่าหุนหันทำอะไรคนเดียว เข้าใจไหม” เวินโหรวกำชับ
เสี่ยวเป่าพยักหน้า รับคำแล้วก็ยิ้มร่า วิ่งออกไป
ตอนที่เขามาถึงเมื่อครู่ก็เห็นเด็กวัยไล่เลี่ยกันหลายคนกำลังเล่นกลิ้งห่วงเหล็กอยู่ข้างนอก เขาไม่เคยเล่นมาก่อนเลย
เห็นพวกนั้นเล่นกันสนุกขนาดนั้น เขาก็ถูกดึงดูดไปด้วย
เสี่ยวเป่าเดินเข้าไปยืนสังเกตวิธีเล่นอยู่ข้าง ๆ ไม่นานก็จับเคล็ดลับได้