ฮั่วเหยียนชวนถูกชมจนสีหน้ายิ่งกระอักกระอ่วน หลังซื้อครีมหิมะเสร็จ เขาก็รีบไปยังแผงขายเครื่องประดับชิ้นเล็ก ๆ ซื้อยางรัดผมให้เวินโหรวสองเส้น
จากนั้นเขาก็ไปยังร้านขายเสื้อผ้า มองเสื้อผ้าผู้หญิงที่เรียงรายละลานตา นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าการซื้อเสื้อผ้ายากขนาดนี้
ถ้าไม่ใช่เพราะคราวนี้เวินโหรวฝากให้เขาซื้อของพวกนี้ เขาคงไม่มีวันย่างเท้าเข้าร้านเสื้อผ้าผู้หญิงแบบนี้ไปตลอดชีวิต
พนักงานขายที่นี่ก็ให้การต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ช่วยฮั่วเหยียนชวนเลือกเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์สีแดงมาหนึ่งตัว
เขากะขนาดคร่าว ๆ ดูแล้วมั่นใจว่าเวินโหรวใส่ได้ จึงให้พนักงานห่อให้
ซื้อของเสร็จ เห็นว่ายังไม่สาย ฮั่วเหยียนชวนจึงไปที่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ต่อ
ตอนเขามาที่นี่ ได้ฝากเจ้าหน้าที่ของโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ช่วยจองเนื้อไว้ก้อนหนึ่งพอดี จึงแวะไปรับมาด้วย
ตอนเขากลับถึงเขตบ้านพักครอบครัวก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว
ทันทีที่ฮั่วเหยียนชวนเข้ามาในเขตบ้านพักครอบครัว ก็เห็นคนอื่น ๆ มองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ
เขาไม่ได้สนใจ แต่เอาของทั้งหมดเข้าไปเก็บในบ้านก่อน
ห่าวกังได้ยินว่าผู้บังคับกองพันกลับมาแล้ว ก็รีบร้อนมาหาทันที
“ผู้บังคับกองพันครับ พี่สะใภ้ถูกคนแจ้งความว่าร่วมมือกับจารชน ตอนนี้ถูกพาตัวไปที่หน่วยข่าวกรองแล้วครับ” ห่าวกังเข้ามาถึงก็รายงานเรื่องนี้ให้ฮั่วเหยียนชวนฟังทันที
“นายว่าอะไรนะ? เธอเป็นอะไร?”
ฮั่วเหยียนชวนกลับมาไม่เห็นเวินโหรว ก็คิดว่าเธอออกไปข้างนอก ไม่คิดเลยว่าเธอจะถูกจับในฐานะจารชน