“มีภรรยาของผมคอยดูแลอยู่ก็พอแล้ว พวกคุณกลับไปเถอะ” ฮั่วเหยียนชวนกุมมือเวินโหรวไว้แน่น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกเวินโหรวว่าภรรยา
เวินโหรวถูกเขาจับมือไว้ พยายามดึงออกก็ไม่สำเร็จ
ฝ่ามือของผู้ชายผ่านการจับปืนมานาน นิ้วมือจึงมีรอยด้าน สัมผัสแล้วออกจะหยาบกระด้าง
แต่มือของเขากว้างใหญ่ แค่ครั้งเดียวก็กอบกุมมือเธอได้ทั้งมือ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
ฮั่วถิงถิงยังไม่อยากไป แต่สุดท้ายก็ถูกซ่งอวี้หลานลากออกไป
พอออกจากห้องพักผู้ป่วย ฮั่วถิงถิงก็พูดอย่างไม่ยอมรับว่า “แม่คะ เราจะปล่อยเรื่องนี้ไปแบบนี้จริง ๆ เหรอ แม่จะยอมดูพี่ชายแต่งงานกับผู้หญิงบ้านนอกคนนั้น แถมยังรับลูกนอกคอกในท้องเธอด้วยเหรอคะ”
เดิมทีเธอฝากความหวังทั้งหมดไว้กับซ่งอวี้หลาน แต่ไม่คิดว่าตอนนี้แม้แต่แม่ก็ไม่เข้าข้างเธอแล้ว
ซ่งอวี้หลานยื่นมือไปลูบหัวฮั่วถิงถิง ปลอบว่า “ถิงถิง จะรีบร้อนไปทำไม ตอนนี้พี่ชายเธออยู่ในสภาพแบบนั้น ทำเรื่องหุนหันพลันแล่นแบบนี้ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ รอให้เด็กในท้องของเวินโหรวคลอดออกมาก่อน เธอคิดว่าจะมีผู้ชายคนไหนเต็มใจต้องเผชิญหน้ากับลูกของผู้ชายคนอื่นทุกวันล่ะ”
ซ่งอวี้หลานอายุมากกว่าฮั่วถิงถิง ผ่านเรื่องราวมามากกว่า ย่อมมองอะไรได้ทะลุปรุโปร่งกว่า
“อีกอย่าง คนที่มีอำนาจตัดสินใจในตระกูลฮั่วคือคุณปู่ของเธอ ถึงตอนนั้นแค่คุณปู่ไม่พยักหน้า เด็กในท้องของผู้หญิงบ้านนอกคนนั้นก็เข้าประตูตระกูลฮั่วไม่ได้ พี่ชายเธอก็จะหมดความรู้สึกแปลกใหม่กับเธอไปเอง ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่มีทางยืนยาว สุดท้ายต้องหย่ากันแน่”