เมื่อได้ยินฮั่วถิงถิงเรียกหญิงวัยกลางคนคนนั้น เวินโหรวก็พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
จากนั้นหญิงคนนั้นก็แนะนำตัวขึ้นว่า “ฉันเป็นแม่ของเหยียนชวน ซ่งอวี้หลาน เธอคงรู้สถานะของเหยียนชวนแล้วสินะ ฉันไม่สนว่าตอนแรกเธอแต่งงานกับเขาเพราะอะไร แต่ประตูตระกูลฮั่วของเราไม่ได้ก้าวเข้ามากันง่าย ๆ หรอก”
เวินโหรวมองหญิงตรงหน้า รู้สึกว่าหน้าตาของอีกฝ่ายคุ้นตาเหลือเกิน แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหนเมื่อไร
แต่เธอมั่นใจว่าชาตินี้เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบกัน หรือว่าเคยเจอกันในชาติก่อน?
ทว่าตอนนี้เธอจำอะไรไม่ได้แล้ว พอรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นแม่ของฮั่วเหยียนชวน เดิมทีเธอกะว่าจะเห็นแก่หน้าฮั่วเหยียนชวน แล้วปฏิบัติต่ออีกฝ่ายอย่างสุภาพและให้เกียรติสักหน่อย
แต่พอเห็นท่าทีแบบนี้ แถมยังพูดจาวางอำนาจใส่กัน เธอก็ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นอีก
เธอไม่รู้เลยว่าครอบครัวของฮั่วเหยียนชวนมีภูมิหลังอย่างไร และไม่เคยคิดจะหมายปองเขาเพราะฐานะ
ตอนที่ตกลงแต่งงานกับเขาเพื่อร่วมมือกัน เธอก็ไม่เคยคิดเอาเปรียบเขา ยิ่งไปกว่านั้น ต่อไปเธอก็ต้องหย่ากับฮั่วเหยียนชวนอยู่แล้ว
“ฉันเห็นแก่ที่คุณเป็นแม่ของฮั่วเหยียนชวน และให้เกียรติคุณในฐานะผู้ใหญ่ ส่วนเรื่องที่คุณพูดถึง ไม่ต้องกังวลหรอก เพราะฉันไม่เคยคิดจะก้าวเข้าประตูตระกูลฮั่วของคุณเลย”
เวินโหรวไม่รู้ว่าฮั่วเหยียนชวนอธิบายเรื่องของเธอให้ครอบครัวฟังหรือยัง แต่เธอก็ไม่อยากพูดกับพวกเขามากไปกว่านี้