เมื่อเห็นฮั่วเหยียนชวนกลับมา โดยมีเวินโหรวคอยประคอง ทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างมีความสุขและเข้ากันดี โจวต้าหย่งรู้สึกขัดตาอย่างยิ่ง ในใจก็ไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เขาไม่เชื่อว่าเวินโหรวจะชอบฮั่วเหยียนชวนได้เร็วขนาดนี้ เมื่อก่อนเธอเอาแต่เดินตามหลังเขา คอยวนเวียนอยู่รอบตัวเขาชัด ๆ
ก่อนหน้านี้เธอชอบเขามากขนาดนั้น จะเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง?
เรื่องที่เขายิ่งคิดไม่ตกก็คือ ฮั่วเหยียนชวนเป็นคนที่อยู่สูงเหนือใคร ทั้งยังหยิ่งทะนงขนาดนั้น จะหวั่นไหวกับผู้หญิงอย่างเวินโหรวได้ยังไง?
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังตั้งท้องลูกของจารชนคนนั้นอีก?
ได้ยินว่าเขายังเป็นฝ่ายยอมรับเองว่าลูกในท้องของเวินโหรวเป็นลูกของเขา เป็นลูกของฮั่วเหยียนชวน เรื่องแบบนี้จะเป็นไปได้ยังไง?
จากที่เขารู้จักฮั่วเหยียนชวน เรื่องแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่ฮั่วเหยียนชวนจะทำเลย
ความเป็นไปได้เดียวก็คือทั้งสองคนกำลังแสดงละครให้คนอื่นดู
เขาก็ว่าอยู่ ทำไมเวินโหรวถึงถอนหมั้นกับเขาแล้วหันไปแต่งงานกับฮั่วเหยียนชวนเร็วขนาดนั้น ที่แท้ก็เพื่อแสดงละครต่อหน้าเขานี่เอง?
ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าในใจเวินโหรวยังมีเขาอยู่สินะ
พวกเขาผูกพันกันมาตั้งหลายปี เขาไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะตัดใจได้ง่าย ๆ แค่พูดว่าเลิกก็เลิก
โจวต้าหย่งมองแผ่นหลังของเวินโหรวกับฮั่วเหยียนชวนที่เดินจากไป มุมปากเผยรอยยิ้มอย่างมั่นใจ
เวินโหรวประคองฮั่วเหยียนชวนเข้าไปในบ้าน ห้องของเขาเธอจัดเตรียมไว้เรียบร้อยนานแล้ว
จริง ๆ แล้วฮั่วเหยียนชวนคิดว่าบาดแผลของตัวเองหายดีแล้ว แต่ห่าวกังกับเวินโหรวยังไม่วางใจ ยืนกรานให้เขาพักฟื้นอยู่ที่บ้านต่ออีกสักระยะ
“พี่สะใภ้ บาดแผลของหัวหน้ากรมต้องเปลี่ยนยาให้ตรงเวลา นี่เป็นยากับผ้าพันแผลที่หมอสั่งมา ถึงเวลาแล้วพี่ช่วยเปลี่ยนให้เขาก็พอครับ”
ห่าวกังกำชับเสร็จก็กลับไป เวินโหรวจดจำคำเตือนของเขาไว้ทีละข้อ
เพิ่งจัดการให้ฮั่วเหยียนชวนเข้าที่เข้าทาง เสียงเร่งร้อนก็ดังขึ้นจากนอกประตู
“น้องเวินโหรว อยู่บ้านไหม?”
พอได้ยินเสียง เวินโหรวก็เดินออกไป เห็นพี่สะใภ้หวังมีท่าทางร้อนใจ
“มีอะไรหรือคะ พี่สะใภ้?” เวินโหรวถาม