ตั้งแต่ฮั่วเหยียนชวนออกไปทำภารกิจ เวินโหรวก็หาอะไรทำให้ตัวเองยุ่งอยู่ตลอด
ซุนเหมยเดิมทีคิดจะเป็นฝ่ายเข้าหาเวินโหรว แต่เวินโหรวไม่สนใจเธอเลย เธอจึงหันไปวางแผนเข้าหาหลี่ซิ่วอิงแทน
เมื่อรู้ว่าตอนกลางวันเวินโหรวไม่อยู่บ้าน เธอจึงหอบของป่าที่ทางบ้านส่งมาจากบ้านเกิดมาให้
“คุณป้าคะ ฉันเป็นเพื่อนบ้านที่อยู่บ้านข้าง ๆ ชื่อซุนเหมย สามีฉันเป็นลูกน้องของหัวหน้ากรมฮั่ว นี่เป็นของที่ฉันเอามาจากบ้านเกิด คุณป้าลองชิมดูนะคะ” ซุนเหมยยิ้มแย้ม พลางยื่นตะกร้าให้
หลี่ซิ่วอิงเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ทุกวันยุ่งอยู่กับการดูแลเด็ก ๆ หลายคน จึงยังไม่ค่อยสนิทกับคนในเขตบ้านพัก
เห็นซุนเหมยมีน้ำใจเช่นนี้ เธอจึงยิ้มรับไว้
“แหม เกรงใจเกินไปแล้ว”
ทั้งสองยืนคุยกันอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง หลี่ซิ่วอิงไม่คิดเลยว่าคนในเขตบ้านพักครอบครัวจะมีน้ำใจขนาดนี้
“เสี่ยวโหรวบ้านฉันปกตินิสัยแข็ง ๆ ดื้อรั้นหน่อย แต่จริง ๆ แล้วจิตใจดี พวกคุณก็เป็นเพื่อนบ้านกัน ต่อไปต้องช่วยเหลือกันนะ” หลี่ซิ่วอิงรู้สึกดีกับซุนเหมยไม่น้อย ทั้งยังเล่าเรื่องของเวินโหรวให้ฟังอีกหลายเรื่อง
“ใช่ค่ะ น้องเวินโหรวเก่งขนาดนั้น คุณป้าก็โชคดีนะคะที่มีลูกสาวยอดเยี่ยมแบบนี้” ซุนเหมยเอ่ยชมเวินโหรวต่อหน้าหลี่ซิ่วอิง
คำพูดของเธอทำให้หลี่ซิ่วอิงสบายใจยิ่งขึ้น ทุกวันนี้พอได้ยินใครชมเวินโหรว เธอก็รู้สึกภาคภูมิใจจากใจจริง
“โธ่ คุณนี่พูดเก่งจริง ๆ” หลี่ซิ่วอิงถูกซุนเหมยชมจนยิ้มไม่หุบ
แต่เธอก็รู้ว่ารับของจากคนอื่นแล้วต้องตอบแทน จึงหยิบของบางอย่างในบ้านให้ซุนเหมย ก่อนจะส่งอีกฝ่ายกลับไป
หลังเวินโหรวกลับมา เธอถึงได้รู้ว่าซุนเหมยเป็นฝ่ายมาหาถึงบ้าน สีหน้าพลันเย็นชาลง แล้วกำชับหลี่ซิ่วอิงว่า “ซุนเหมยที่อยู่บ้านข้าง ๆ คนนั้นจิตใจไม่ซื่อตรง ความประพฤติก็ไม่ดี ถ้าเธอมาหาอีกก็ไม่ต้องสนใจ”
“อ้าว ตอนแรกฉันเห็นว่าเธอดูเป็นคนดี ถ้าเป็นอย่างที่ลูกว่า คราวหน้าฉันจะไม่สนใจเธอแล้ว” หลี่ซิ่วอิงรับคำ
ตอนนี้เธอได้มาอยู่ที่นี่ก็เพราะเวินโหรว จึงไม่อยากสร้างปัญหาให้เวินโหรว
เธอไม่รู้จักคนในเขตบ้านพักครอบครัว ฟังเวินโหรวไว้ย่อมไม่ผิด