จูเหวินอิงถูกตบจนมึนงงไปทันที เธอแรงสู้พี่สะใภ้หวังที่ทำงานในนามาตลอดชีวิตไม่ได้ ถูกกระชากผมจนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด
“โอ๊ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว หวังกุ้ยเซียง ปล่อยฉันนะ!”
พี่สะใภ้หวังไม่มีทางปล่อยอยู่แล้ว เธอกระชากผมจูเหวินอิงแล้วลากออกไปตรง ๆ
เสียงเอะอะทางนี้ทำให้คนอื่น ๆ ในเขตบ้านพักครอบครัวพากันออกมาดูเรื่องสนุก
เวินโหรวเห็นภาพนั้นก็ชะงักไปเหมือนกัน ไม่คิดว่าคราวนี้พี่สะใภ้หวังจะลุกขึ้นสู้ได้จริง ๆ
“จูเหวินอิง แกอายุปูนนี้แล้ว ยังไม่รู้จักอายอีกหรือไง แย่งข้าวเด็กกิน ไม่กลัวปากเน่าบ้างหรือไง” พี่สะใภ้หวังโมโหจนตบหน้าเธอซ้ำอีกสองฉาดอย่างแรง
ตอนนี้คนอื่น ๆ ถึงได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่คิดว่าป้าจูจะแย่งข้าวเสี่ยวหยากิน เธอตะกละขนาดนั้นเลยหรือไง?
ซุนเหมยยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้คิดจะเข้าไปช่วย
ที่จริงเธอก็รู้สึกขายหน้าเหมือนกัน จูเหวินอิงนี่ก็จริง ๆ เลย อายุปูนนี้แล้วยังทำเรื่องน่าอับอายแบบนี้ สมควรโดนตีแล้ว
แต่หวังกุ้ยเซียงเป็นฝ่ายมาหาถึงที่เองแบบนี้ เธอก็ไม่คาดคิดเหมือนกัน
ก่อนหน้านี้ได้ยินจูเชาบอกว่าหวังกุ้ยเซียงเป็นคนอ่อนแอไม่สู้คน แล้วนี่มันอะไรกัน? เก่งกาจใช่เล่น กล้าตีแม้แต่จูเหวินอิง ไม่กลัวจูเชากลับมาเอาเรื่องหรือไง?
“หวังกุ้ยเซียง ต่อให้แกจะตีคน ก็ต้องดูด้วยว่าที่นี่ที่ไหน แกกล้าทำร้ายครอบครัวทหาร ไม่กลัวถูกพาตัวไปหรือไง?” ซุนเหมยกอดอก พูดด้วยสีหน้าเย็นชา
ก่อนหย่า พี่สะใภ้หวังก็ถือเป็นครอบครัวทหาร แต่ตอนนี้เธอหย่ากับจูเชาแล้ว ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขตบ้านพักครอบครัวอีก
จู่ ๆ เธอก็บุกเข้ามาทำร้ายครอบครัวทหาร เรื่องนี้ถือว่าร้ายแรงมากจริง ๆ
ได้ยินซุนเหมยพูดแบบนั้น พี่สะใภ้หวังก็ปล่อยจูเหวินอิงในที่สุด
ตอนนี้จูเหวินอิงมีสภาพน่าอนาถสุด ๆ ไม่เพียงหน้าบวมจากการถูกตบ ผมยังถูกกระชากหลุดไปไม่น้อย
พอได้ยินว่าทางนี้เกิดเรื่อง เฟิงอวี่เหมยก็เดินมาด้วย
“หวังกุ้ยเซียง ทำไมถึงตีคนล่ะ?” ในฐานะหัวหน้ากลุ่มแม่บ้าน ปกติเธอก็ทำได้แค่จัดการเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ มีแต่เรื่องแบบนี้เท่านั้นที่ทำให้เห็นคุณค่าของการเป็นเจ้าหน้าที่ของเธอ