เวินโหรวได้ยินหลี่ซิ่วอิงพูดเช่นนั้นก็ทำหน้าอ่อนใจ
เจียงเหยียนส่ายหน้า “ผมอยู่ที่นี่สบายดี ป้าน้อยโรวก็ดีกับผมมาก ผมไม่ได้ลำบากอะไรเลย”
หลี่ซิ่วอิงได้ยินเขาพูดอย่างนั้นก็เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ
เธอเคยมาที่นี่แล้ว ที่นี่มีทั้งลมทรายแรง ทั้งร้อนทั้งอบอ้าว จะสู้บ้านนอกของพวกเขาได้อย่างไร
ครั้งนี้เพื่อเสี่ยวเป่า เธอย่อมต้องมาอยู่แล้ว
เธอแค่อยากมาดูว่าเสี่ยวเป่าอยู่ที่นี่สบายดีไหม เวินโหรวดูแลเขาดีหรือเปล่า
“เหยียนชวนล่ะ ยังฝึกอยู่ที่กองทัพหรือเปล่า” เวินจี้กวงเข้ามาในบ้านแล้วไม่เห็นฮั่วเหยียนชวน จึงถามขึ้น
ได้ยินเขาถามเช่นนั้น สีหน้าเวินโหรวก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “เขาไปปฏิบัติภารกิจ ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไร”
เวินจี้กวงเห็นดังนั้นก็ไม่ได้ถามต่อ
ฮั่วเหยียนชวนเป็นทหาร เวินโหรวคงเข้าใจดีว่าเวลานี้พวกเขาปลอบใจไปก็ไม่มีประโยชน์
เรื่องแบบนี้ยังมีอีกมากในวันข้างหน้า เธอทำได้เพียงแบกรับมันไว้เอง
“นี่คือพัดลมเหรอ” ตอนนี้หลิวเสี่ยวอวี้ก็สังเกตเห็นว่าบ้านเวินโหรวเย็นสบายขึ้นมาก เมื่อก่อนเธอแค่เคยได้ยินคนพูดถึงพัดลม นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นของจริง
พอหลี่ซิ่วอิงได้ยิน สายตาของเธอก็ถูกพัดลมดึงดูดไปเช่นกัน
“ฉันก็ว่าอยู่ ทำไมห้องนี้ถึงเย็นขึ้นมาทันที ที่แท้ก็มีพัดลมนี่เอง”
เมื่อครู่เธอเอาแต่สนใจเจียงเหยียน ตอนนี้ถึงเพิ่งเห็นว่าบ้านเวินโหรวไม่เพียงมีพัดลม แต่ยังมีเครื่องใช้ไฟฟ้าเพิ่มขึ้นอีกหลายอย่าง
ถึงกับมีเครื่องซักผ้ากับตู้เย็นด้วยเหรอ
“เสี่ยวเหยียน ไปเอาแตงโมในตู้เย็นออกมา” เวินโหรวสั่งเจียงเหยียน
อากาศร้อนแบบนี้ ปกติเธอชอบซื้อแตงโมมาตุนไว้ในตู้เย็นหลายลูก นอกจากช่วยดับกระหายแล้วยังช่วยคลายร้อนด้วย
เจียงเหยียนทำตามคำสั่ง เอาแตงโมออกมาหั่นแล้วจึงยกไปให้หลี่ซิ่วอิงกับคนอื่น ๆ
แตงโมที่เพิ่งเอาออกจากตู้เย็นเย็นฉ่ำและช่วยดับกระหาย กัดเข้าไปคำหนึ่งก็รู้สึกเย็นสบายสุด ๆ
“ตู้เย็นนี่วิเศษจริง ๆ แตงโมเย็นฉ่ำอร่อยขนาดนี้ได้ด้วย” เวินจี้กวงอดเอ่ยชมไม่ได้
“ใช่เลย แถมยังมีพัดลมด้วย เมื่อกี้อยู่ข้างนอกฉันร้อนจนเกือบเป็นลมแดด ตอนนี้สบายขึ้นเยอะเลย” หลิวเสี่ยวอวี้เอ่ยอย่างตื่นเต้น