ตอนนี้เวินโหรวมั่นใจแล้วว่าเวินหวานรู้ว่าใครเป็นคนพาเสี่ยวเหยไป และคนคนนั้นต้องเป็นคนที่เวินหวานรู้จักแน่นอน
ป้าหลิวได้ยินเวินโหรวถามก็ชะงักไปเล็กน้อย
เธอพยายามนึกย้อนดูแล้วส่ายหน้า
“ไม่... ไม่มีค่ะ”
เธอมั่นใจว่าช่วงนี้ไม่มีใครมาเดินวนเวียนอยู่หน้าบ้านเลย คนที่เธอติดต่อด้วยก็มีแต่เพื่อนบ้านในเขตบ้านพักครอบครัว
เพื่อนบ้านเหล่านั้นเธอรู้จักทุกคน และปกติก็เข้ากันได้ดี พวกเขาไม่มีเหตุผลที่จะอุ้มเสี่ยวเหยไป
เวินโหรวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมองเวินหวานแล้วถามต่อว่า “ตอนที่คุณไปรับเวินหวาน เคยเห็นเธอติดต่อกับใครหรือเปล่า”
คำถามของเวินโหรวทำให้ป้าหลิวนึกขึ้นได้ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็นึกถึงคนคนหนึ่ง
“มีค่ะ ช่วงหลายวันที่ผ่านมาตอนฉันไปรับเวินหวาน มักจะเจอคนคนหนึ่งอยู่บ่อย ๆ ดูเหมือนเวินหวานจะสนิทกับเขามาก ฉันนึกว่าเป็นผู้ปกครองของเด็กคนอื่น ก็เลยไม่ได้ใส่ใจค่ะ”
“ช่วยบรรยายหน้าตากับอายุของคนนั้นหน่อย” พอเวินโหรวได้ยินเช่นนั้น ในใจก็พอจะเดาออกแล้วว่าเป็นใคร
ป้าหลิวได้ยินเวินโหรวถามก็นึกย้อนดู ก่อนจะบรรยายคร่าว ๆ
“คนนั้นน่าจะอายุสี่สิบกว่า ๆ สวมชุดคนงานค่ะ”
แค่ได้ยินป้าหลิวพูด เวินโหรวก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “หลี่ไช่เชียเหรอ”
หล่อนเป็นแม่แท้ ๆ ของเวินหวานกับเหวินเหวิน ตอนนั้นพวกเธอคุกเข่าขอร้องพวกเขาอยู่ในห้องพักผู้ป่วย ให้รับเวินหวานไปเลี้ยง