เมื่อได้ยินคำพูดของเหวินเหวิน อวิ๋นเหยาก็ทำท่าบอกให้เธอเงียบ
เธอกระโดดเข้ามาทางหน้าต่าง เดินไปหาเหวินเหวิน จับแขนเธอแล้วพาไปที่ข้างเตียง
“พี่เหวินเหวิน ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่อยู่บ้าน แล้วทำไมเมื่อกี้แม่พี่ถึงบอกว่าพี่ไม่อยู่ล่ะ?” อวิ๋นเหยาถามด้วยสีหน้าสงสัย
เมื่อเห็นว่าอวิ๋นเหยายังไม่รู้เรื่องเสี่ยวเหย ในใจของเหวินเหวินก็ยิ่งลังเลว่าจะบอกเธอดีไหม
ตอนนี้เสี่ยวเหยถูกหญิงแก่ส่งไปชนบทแล้ว พวกเธอคิดว่าจะรอให้เรื่องซาลงก่อน แล้วค่อยไปรับเสี่ยวเหยกลับมา โดยอ้างว่าเขาเป็นลูกของญาติทางชนบท
“พี่เหวินเหวิน เป็นอะไรไป?” เมื่อเห็นท่าทางของเหวินเหวิน อวิ๋นเหยาก็ถามต่อ
เธอจำคำพูดของเวินโหรวได้ จึงไม่ได้พูดถึงเรื่องเสี่ยวเหย แกล้งทำเป็นไม่รู้
“อวิ๋นเหยา น้องชายลูกพี่ลูกน้องของเธอ เสี่ยวเหยหายตัวไป เธอรู้ไหม?” เหวินเหวินถามพลางมองอวิ๋นเหยา
อวิ๋นเหยาส่ายหน้า “ไม่รู้”
เมื่อครู่ตอนที่เธอเข้ามาทางหน้าต่าง เธอไม่ได้ยินเสียงเสี่ยวเหยเลย จึงเดาในใจว่าเสี่ยวเหยอาจไม่ได้อยู่ที่นี่
แต่พอได้ยินเหวินเหวินพูดแบบนี้ เธอก็ยิ่งสงสัย
ถ้าเสี่ยวเหยไม่ได้อยู่บ้านเธอ แล้วเธอจะรู้ได้อย่างไรว่าเสี่ยวเหยาหายตัวไป?
ที่จริงอวิ๋นเหยายังคงเชื่อใจเหวินเหวิน เพราะที่ผ่านมาเหวินเหวินช่วยเธอไว้หลายครั้ง
เธอกับเหวินเหวินเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ถ้าเหวินเหวินพาน้องเสี่ยวเหยหนีไปจริง ๆ ต่อไปพวกเธอก็จะตัดขาดความสัมพันธ์กัน
หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง เหวินเหวินก็ตัดสินใจบอกความจริงกับอวิ๋นเหยา
“อวิ๋นเหยา ที่จริงแม่ฉันเป็นคนพาเสี่ยวเหยไป ตอนนี้ย่าของฉันพาเขาเดินทางกลับบ้านเกิดแล้ว ตั้งใจจะฝากให้ญาติเลี้ยงดูก่อน รออีกสักสองสามปีค่อยรับเขากลับมา”
เหวินเหวินทนหลอกอวิ๋นเหยาไม่ไหวจริง ๆ ป้าเวินโหรวกับป้าถานหลินดีกับเธอมาก แถมยังเคยช่วยเหลือพวกเธอไว้ตั้งมากมาย เธอจะตอบแทนบุญคุณด้วยการทำร้ายพวกเขาไม่ได้
“รีบกลับไปบอกแม่เธอ ให้ขับรถไปตามหาเขาที่ชนบท” เหวินเหวินพูดขึ้นอีกครั้ง
อวิ๋นเหยาชะงักไป ก่อนจะพยักหน้า
“ขอบคุณที่บอกฉันนะ พี่เหวินเหวิน พวกเรายังเป็นเพื่อนกัน”
พูดจบ เธอก็เตรียมปีนกลับออกไปทางหน้าต่าง
เหวินเหวินกลัวเธอจะตก จึงรีบยื่นมือไปคว้าตัวเธอไว้