ได้ยินคำพูดของถานหลิน เวินโหรววางสายแล้วขับรถตรงไปบ้านเวินจีเหนียนทันที
ช่วงนี้ถานหลินเริ่มกลับไปทำงานทีละนิด ที่บ้านจึงเหลือแม่บ้านคอยดูแลเด็กสองคน
เช้าวันนั้นแม่บ้านออกไปซื้อผัก ก่อนออกไปก็กำชับเวินหวานให้คอยดูน้องชาย บอกว่าเดี๋ยวก็กลับมา
แต่ใครจะคิดว่าพอกลับถึงบ้าน เด็กทั้งสองคนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย
แม่บ้านรีบวางตะกร้าผักแล้วออกไปตามหา โชคดีที่ไม่นานก็พบเวินหวานกำลังเล่นกับเด็กคนอื่นอยู่ใต้ต้นไม้ด้านนอก
แม่บ้านถามเวินหวานว่าน้องชายไปไหน เด็กหญิงก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างงุนงง บอกว่าไม่รู้
สุดท้ายไม่มีทางเลือก เธอจึงรีบโทรหาถานหลิน
พอรู้ว่าลูกชายหายตัวไป ถานหลินกลับถึงบ้านก็จัดการต่อว่าแม่บ้านยกใหญ่ ก่อนจะออกไปตามหาพร้อมกับเวินจีเหนียน
ตอนนี้ลูกชายเพิ่งอายุขวบกว่า ๆ เพิ่งหัดเดิน แถมยังเดินไม่ค่อยมั่นคง
ถ้าหายไป ก็ต้องมีคนเข้ามาในบ้านแล้วพาตัวเขาไปแน่ ๆ
พอคิดถึงตรงนี้ ถานหลินก็ยิ่งหวาดกลัว
สิ่งที่เธอควรทำตอนนี้ก็ทำไปหมดแล้ว ที่เหลือก็มีแต่ต้องฝากความหวังในการตามหาเด็กไว้กับตำรวจ
ตอนเวินโหรวมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของถานหลินกับเสียงต่อว่าดังมาแต่ไกล
“ป้าหลิว ฉันไว้ใจป้าขนาดนี้ ฝากลูกไว้ให้ป้าดูแล แล้วป้าทำเสี่ยวเหยหายไปได้ยังไง? คืนเสี่ยวเหยมาให้ฉันนะ ถ้าหาเขากลับมาไม่ได้ ฉันไม่ปล่อยป้าไว้แน่”