ฟางซินโหยวมองเจียงเหยียนที่เปล่งประกายเจิดจ้า ตอนนี้เธอถึงได้รู้สึกเสียใจขึ้นมา
“สายไปแล้ว ฟางซินโหยว รอถูกประหารได้เลย” เจียงเหยียนมองเธอด้วยแววตาเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ
เวินโหรวรับซื่ออานตัวน้อยมาจากอ้อมแขนของฮั่วเหยียนชวน แล้วก้มลงจูบเขาเบา ๆ
“แม่ครับ” ซื่ออานตัวน้อยตื่นขึ้นมาพอดี เมื่อเห็นเวินโหรว เขาก็รีบใช้สองมือกอดคอเธอไว้แน่น
“ลูกเอ๋ย ฟางซินโหยวพาลูกออกมาได้ยังไง เล่าให้คุณตำรวจฟังทุกอย่างเลยนะ” เวินโหรวพูดกับซื่ออานตัวน้อย
มีเวินโหรวกับฮั่วเหยียนชวนคอยหนุนหลัง ซื่ออานตัวน้อยจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ออกมาทั้งหมด
เมื่อมีคำให้การของเขา ความผิดของฟางซินโหยวก็หนีไม่พ้นแล้ว
“ฟางซินโหยว เรื่องที่หวงหยงเฉียงหายตัวไปก็เป็นฝีมือเธอใช่ไหม? ก่อนหน้านี้ที่เรื่องที่เธอทำไม่ถูกเปิดโปง ก็เพราะเธอโชคดี แต่เธอไม่ควรคิดร้ายกับลูกชายฉัน เธอทำลายชีวิตตัวเองเอง ก็รับผลที่ตามมาไปเถอะ คราวนี้ไม่มีใครช่วยเธอได้แล้ว”
ก่อนเวินโหรวจะจากไป เธอเหลือบมองฟางซินโหยว ตอนนั้นเธอแทบอดใจไม่ไหว อยากเข้าไปซัดอีกฝ่ายสักทีจริง ๆ แต่มีเจ้าหน้าที่จากหน่วยตำรวจอยู่ที่นี่ พวกเขาคงไม่ยอมให้เธอทำร้ายคน
แต่เธอก็รู้ว่าฟางซินโหยวคงหนีโทษประหารไม่พ้นแล้ว ไม่จำเป็นต้องลงมืออีก
ตอนที่เธอกำลังจะอุ้มซื่ออานตัวน้อยออกไป ฟางถิงกับหวงเสี่ยวจวินก็รีบเดินเข้ามา
เมื่อรู้ว่าคนที่ลักพาตัวหวงหยงเฉียงไปในตอนนั้นคือฟางซินโหยว ฟางถิงก็พุ่งเข้าใส่เธอราวกับคนบ้า ยกมือขึ้นตบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง