แม้เรื่องของอวิ๋นเหยาจะคลี่คลายลงอย่างรวดเร็ว แต่ฟางซินโหยวก็เห็นภาพที่เจียงเหยียนปกป้องอวิ๋นเหยาบนสนามกีฬาเข้าเต็มตา
ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเธอจะทำอย่างไร เจียงเหยียนก็ไม่เคยมองเธอแม้แต่แวบเดียว
พอเห็นเขาปกป้องอวิ๋นเหยาถึงขนาดนั้น จู่ ๆ เธอก็เกิดความคิดขึ้นมาอย่างหนึ่ง
เธอเปลี่ยนมุมมองที่เจียงเหยียนมีต่อเธอไม่ได้ และเข้าใกล้เขาไม่ได้ แต่อวิ๋นเหยาทำได้
ขอแค่ทำให้อวิ๋นเหยายอมรับเธอได้ เธอก็จะเข้าใกล้เจียงเหยียนขึ้นเรื่อย ๆ
พอคิดได้เช่นนี้ วันรุ่งขึ้นเธอก็ไปสืบดูว่าอวิ๋นเหยาชอบอะไร
เมื่อรู้ว่าอวิ๋นเหยาชอบของเล่นสำหรับเด็กผู้ชาย เธอจึงใช้เงินที่อุตส่าห์เก็บหอมรอมริบมาจนหมด ซื้อของเล่นพวกนั้นมาเตรียมไว้ให้อวิ๋นเหยา
ช่วงหลายวันนี้เวินโหรวห้ามอวิ๋นเหยาไปแถวสนามกีฬา แต่เธอก็ยังหาโอกาสแอบออกมาได้
ฟางซินโหยวเฝ้าสังเกตอยู่หลายวัน ในที่สุดก็รอโอกาสที่เหมาะสมได้
พออวิ๋นเหยาเดินมาถึงสนามกีฬา ฟางซินโหยวก็ยิ้มพลางเดินเข้าไปทักทาย
“อวิ๋นเหยา”
เมื่อได้ยินเสียง อวิ๋นเหยาก็หันไปมอง เห็นฟางซินโหยวยืนอยู่ไม่ไกลด้านหลัง กำลังยิ้มมองเธอ
“เรียกฉันเหรอ?” อวิ๋นเหยามองฟางซินโหยวอย่างระแวดระวัง
ก่อนหน้านี้ครอบครัวของพวกเธอกับครอบครัวฟางซินโหยวมีความสัมพันธ์ไม่ดีมาโดยตลอด หวงหยงเฉียงยังเคยรังแกน้องชายของเธอด้วย เธอจึงไม่ชอบครอบครัวฟางซินโหยวอยู่แล้ว
ถึงจะได้ยินว่าหวงหยงเฉียงถูกพวกค้าคนลักพาตัวไป แต่เธอก็ยังไม่อยากข้องเกี่ยวกับครอบครัวนี้แม้แต่น้อย