อีกฝ่ายเป็นทหารองครักษ์ของคุณปู่ เขาย่อมเชื่อใจได้อยู่แล้ว
หลังวางสายโทรศัพท์ เขาก็พาคนขับรถมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟทันที
ทหารองครักษ์ทำตามคำสั่งของฮั่วเหยียนชวนเมื่อครู่ ให้เสี่ยวซื่ออานเดินตามฟางซินโหยวไป ส่วนตัวเองก็ตามพวกเขาอยู่ห่าง ๆ
พอฟางซินโหยวมาถึงทางเข้า ก็เห็นเสี่ยวซื่ออานยืนอยู่ใต้ต้นไม้ไม่ไกล มุมปากของเธอยกยิ้มอย่างได้ใจ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเขา
“ไปกันเถอะ พี่จะพาไปหาพวกเขา” เธอจับมือเสี่ยวซื่ออาน แล้วพาเดินไปทางสถานีรถไฟ
ทหารองครักษ์ตามเธออยู่ไม่ไกล คอยให้แน่ใจว่าพวกเขาอยู่ในสายตาตลอดเวลา โดยไม่ให้ทั้งคู่รู้ตัว
ถึงอย่างไรเขาก็มาจากกองทัพ ผ่านการฝึกวิธีป้องกันการถูกสะกดรอยมาแล้ว การตามฟางซินโหยวคนเดียวจึงเป็นเรื่องง่ายดาย
ฟางซินโหยวไม่ทันสังเกตว่ามีคนตามอยู่ด้านหลัง เธอพาเสี่ยวซื่ออานนั่งรถเมล์ไปจนถึงสถานีรถไฟ
ทุกอย่างเหมือนครั้งก่อน เธอทิ้งเสี่ยวซื่ออานไว้ที่เดิม อ้างเหตุผลสักอย่างแล้วเดินจากไป จากนั้นก็เฝ้ามองอยู่ไกล ๆ รอให้พวกค้าคนพาตัวเสี่ยวซื่ออานไป
แต่ตอนนั้นเธอไม่รู้เลยว่าทุกสิ่งที่ทำอยู่ตกอยู่ในสายตาของคนของฮั่วเหยียนชวนหมดแล้ว ส่วนเสี่ยวซื่ออานยังยืนอยู่ที่เดิม รอฟางซินโหยวกลับมาพาไปหาเจียงเหยียนกับอวิ๋นเหยา
ในเวลาเดียวกัน เจียงเหยียนจัดการธุระของอวิ๋นเหยาเสร็จแล้ว พอลงมาถึงชั้นล่างก็พบว่าเสี่ยวซื่ออานไม่อยู่