ในเวลาเดียวกัน ทางเวินโหรวเพิ่งซ่อนตัวได้ไม่นาน ก็เห็นประตูห้องส่วนตัวเปิดออก
จากนั้นชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามา
เวินโหรวสังเกตเห็นว่าทันทีที่ชายคนนั้นเข้ามา เขาก็เดินตรงไปยังจุดที่วางระเบิดไว้
ไม่ต้องคิดเลยว่าชายคนนี้ต้องเป็นพวกเดียวกับสายลับสองคนนั้นแน่
เธอกำมีดกินข้าวไว้แน่น พอชายคนนั้นเดินเข้าใกล้ระเบิด เธอก็ค่อย ๆ ออกจากตู้ด้านหลังอย่างเงียบเชียบ
ชายคนนั้นจดจ่ออยู่กับระเบิดทั้งหมด จึงไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนซ่อนอยู่ในตู้ด้านหลัง
เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ เปิดผ้าออก และเตรียมจุดระเบิดด้านล่าง ก็พบว่าระเบิดเปียกชุ่มไปหมดแล้ว
เขายืนนิ่งอยู่กับที่อย่างงุนงง สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
ขณะที่เขากำลังจะก้มลงตรวจสอบ เวินโหรวก็พุ่งเข้าไปด้านหลังเขา มีดกินข้าวในมือจ่ออยู่ที่ลำคอของเขาแล้ว
“อย่าขยับ ยกมือขึ้น”
น้ำเสียงของเธอเย็นชา ชายคนนั้นก้มมองคมมีดเย็นเยียบที่จ่อคอตัวเอง ใจพลันกระตุกวูบ
เขาไม่รู้ว่าคนที่มาคือใคร จึงทำได้เพียงค่อย ๆ ยกมือขึ้นและหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่
ส่วนทางด้านนี้ ฮั่วเหยียนชวนยังคงเผชิญหน้ากับจารชนสองคนนั้น
“พวกแกต้องการอะไรกันแน่” แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ใบหน้าของฮั่วเหยียนชวนก็ยังคงสงบนิ่ง
ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าพวกเขาถอยออกไปไม่ทันแล้ว
ถึงพวกเขาจะหนีออกไปได้ แต่ในภัตตาคารของรัฐยังมีคนอีกมากมาย หากยอมสละชีวิตเขาคนเดียวเพื่อช่วยคนเหล่านั้นได้ ก็ถือว่าคุ้มแล้ว
ดังนั้นเขาจึงอยากลองเจรจากับพวกมัน เพื่อให้พี่น้องของเขาทุกคนออกไปได้อย่างปลอดภัย
“เลิกดิ้นรนได้แล้ว ฉันให้คนฝังระเบิดไว้ที่นี่ พอถึงเวลา ที่นี่ก็จะระเบิด ทุกคนที่อยู่ที่นี่ไม่มีใครรอดสักคน”
อีกคนก็พูดขึ้นมาในเวลานี้ เห็นได้ชัดว่าพวกมันเตรียมใจจะตายตกไปตามกันกับฮั่วเหยียนชวนและคนอื่น ๆ แล้ว
เมื่อได้ยินว่าพวกมันฝังระเบิดไว้ที่นี่ สีหน้าของห่าวกังกับคนอื่น ๆ ก็เปลี่ยนไปทันที
“ผู้บังคับกองพัน” ห่าวกังมองฮั่วเหยียนชวน พวกเขาตกหลุมพรางของอีกฝ่ายเข้าแล้ว
ฮั่วเหยียนชวนขมวดคิ้ว มองไปยังชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม
“พวกแกก็แค่ต้องการชีวิตฉัน ฉันยอมให้พวกแกได้ แต่พี่น้องของฉันกับทุกคนที่นี่เป็นผู้บริสุทธิ์ ปล่อยพวกเขาไป”