เวินโหรวกับเจียงเหยียนรีบลงไปชั้นล่าง ขึ้นรถแล้วขับมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟทันที
ขณะเดียวกัน ที่สถานีรถไฟ ลูกน้องของฮั่วเหยียนชวนจับตาฟางซินโหยวไม่ให้คลาดสายตา
ตอนนี้พวกเขามีหลักฐานครบแล้ว เหลือแค่รอจับกุมเท่านั้น
ฮั่วเหยียนชวนก็มาถึงในตอนนั้นเช่นกัน เขามองเห็นซื่ออานน้อยยืนอยู่ที่เดิมเพียงลำพัง สีหน้าร้อนใจตั้งแต่อยู่ไกล ๆ
เขาไม่รู้ว่าฟางซินโหยวพาตัวมาที่นี่ทำไม รู้แค่ว่าเธอบอกให้รอตรงนี้ อีกเดี๋ยวเจียงเหยียนจะมาหา
ซื่ออานน้อยไม่คุ้นกับที่นี่ จึงทำได้แค่ยืนรอฟางซินโหยวกลับมา
ฟางซินโหยวติดต่อกับพวกค้าคนไว้เรียบร้อยแล้ว ครั้งก่อนก็เหมือนกัน คนที่พาหวงหยงเฉียงไปก็คือพวกค้าคนที่เธอติดต่อไว้
ครั้งนี้เธอตั้งใจจะใช้แผนเดิมอีก แต่กลับไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังตกหลุมพรางที่ฮั่วเหยียนชวนวางไว้
พวกค้าคนที่เธอติดต่อไว้เห็นซื่ออานน้อยแล้ว ก็ถือฝ้ายนุ่มเดินเข้าไปหา
เธอตั้งใจจะพาซื่ออานน้อยไป แต่เด็กน้อยกลับไหวตัวทัน หันหลังวิ่งหนีไปทันที
แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นเด็กสามขวบ จะสู้พวกค้าคนได้อย่างไร
เธอตามทันในไม่กี่ก้าว พลางพูดว่า “เด็กคนนี้ ที่สถานีรถไฟมีคนเยอะแยะ วิ่งหนีไปทำไม ขึ้นรถไฟแล้วเดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้ว”
ที่สถานีรถไฟมีคนพลุกพล่าน คนอื่น ๆ เลยคิดจริง ๆ ว่าซื่ออานน้อยเป็นหลานชายของผู้หญิงคนนั้น จึงไม่คิดเข้าไปยุ่ง
ซื่ออานน้อยถูกเธออุ้มขึ้นมาและพยายามดิ้นหนี ทันใดนั้นก็เห็นอีกฝ่ายหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋ามาปิดปากกับจมูกของเขา จากนั้นเขาก็หมดสติไป