เวินโหรวเปิดกระดาษโน้ตดู บนนั้นเขียนที่อยู่ไว้แห่งหนึ่ง น่าจะเป็นที่ที่คุณยายซ่งเคยอยู่
เธอมองแผ่นหลังของเผิ่งเช่าที่กำลังเดินจากไป เพิ่งจะอ้าปากเรียกเขา ก็เห็นโจวชุนเหมยวิ่งเข้ามาอย่างร้อนใจ
โจวชุนเหมยรู้ข่าวว่าเผิ่งเช่ากำลังจะไป ในใจก็ไม่ยินยอม พอรู้ว่าเขามาหาเวินโหรว เธอจึงตามมาทันที
เธอเห็นเขายื่นกระดาษโน้ตให้เวินโหรว ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าที่เขียนอยู่บนนั้นคือสิ่งที่เธอเองก็อยากได้
เธอไม่คิดเลยว่าเผิ่งเช่าจะไว้ใจเวินโหรวขนาดนี้
หลายวันมานี้เธอไปช่วยงานพวกเขาอยู่บ่อย ๆ แต่ก็ยังทำให้เขาเชื่อใจเธอไม่ได้ แบบนี้มันยุติธรรมตรงไหน
“พี่เผิ่ง พี่จะไปแล้วเหรอคะ” โจวชุนเหมยขวางหน้าเผิ่งเช่าแล้วเอ่ยถาม
เผิ่งเช่ามองโจวชุนเหมยตรงหน้า สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก น้ำเสียงยิ่งเย็นชา “มีธุระอะไร”
“พี่เผิ่ง พี่เชื่อใจเวินโหรวขนาดนั้นเลยเหรอคะ ตอนนั้นเธอจงใจเข้าหาแม่บุญธรรม จุดประสงค์ของเธอคืออะไร พี่น่าจะรู้ดีอยู่แล้ว หลังจากนั้นไม่นานแม่บุญธรรมก็เสียชีวิต ฉันสงสัยว่าการตายของแม่บุญธรรมเกี่ยวข้องกับเธอค่ะ”
โจวชุนเหมยเหลือบมองเวินโหรว เธอไม่ยอมรับที่เรื่องดี ๆ ทุกอย่างล้วนเอนเอียงไปทางเวินโหรว ทั้งที่ตัวเธอเองก็พยายามมาตั้งมากมาย
“ที่เธอพูดเป็นความจริงเหรอ” เผิ่งเช่าได้ยินโจวชุนเหมยเอ่ยถึงการตายของแม่ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
จากที่เขารู้จักเวินโหรว แน่นอนว่าเขาไม่เชื่อว่าเธอจะทำเรื่องแบบนั้น
แต่ในเมื่อโจวชุนเหมยเป็นฝ่ายพูดขึ้นมา เรื่องนี้ก็คงมีเงื่อนงำแน่
“จริงค่ะ ฉันสาบานได้ เวินโหรวผู้หญิงสารเลวคนนั้น ฉันรู้จักเธอดีกว่าใคร เธอเป็นฝ่ายยั่วยวนพี่ชายฉันก่อน พอใกล้จะแต่งงานกับพี่ชายฉัน เธอกลับไปนอนกับผู้ชายแปลกหน้า แถมยังท้องลูกของเขา ตอนนี้ยังมายั่วยวนหัวหน้ากรมฮั่วอีก พวกพี่อย่าไปหลงกลเธอนะคะ”
พอโจวชุนเหมยพูดถึงเรื่องนี้ ก็โกรธจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“เธอบอกว่าเวินโหรวท้องลูกของผู้ชายคนอื่นงั้นเหรอ” เรื่องนี้เผิ่งเช่าเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก
มิน่าล่ะ ก่อนหน้านี้เขาถึงได้ยินเวินโหรวพูดว่าฮั่วเหยียนชวนมีลูกไม่ได้ แต่ในท้องเธอกลับมีเด็กอยู่
ถ้าอย่างนั้นเด็กในท้องเธอก็ไม่ใช่ลูกของฮั่วเหยียนชวนเหรอ