ข่าวที่ถานหลินกลับมาแพร่ไปทั่วเขตบ้านพักทหารอย่างรวดเร็ว เธอพูดแล้วก็ทำจริง พอกลับถึงก็หอบสัมภาระย้ายกลับไปอยู่ตระกูลถานทันที
เรื่องในอดีตของแม่ถานหลิน คนเฒ่าคนแก่ที่อยู่ในเขตบ้านพักมานานต่างรู้กันดี ส่วนคนอื่นก็เคยได้ยินมาบ้างไม่มากก็น้อย
ครอบครัวทหารที่อยู่ในเขตบ้านพักปกติไม่มีอะไรทำกันนัก พอมีเรื่องครึกครื้นอะไร ทุกคนก็จะเข้ามามุงดู
แต่ฟางอวี้หรูมีมนุษยสัมพันธ์กับคนในเขตบ้านพักดีมาตลอด ทั้งหมดเป็นเพราะเธอจงใจสะสมความสัมพันธ์เหล่านี้มาหลายปี
มีคนได้ยินเรื่องนี้แล้วตั้งใจมาปลอบใจเธอโดยเฉพาะ
“อวี้หรู จู่ ๆ ถานหลินก็กลับมา ไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาหรือเปล่า”
“นั่นสิ เธอออกจากเขตบ้านพักมาตั้งหลายปี ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมาตอนนี้ล่ะ คุณต้องระวังหน่อยนะ”
“คุณกับนายพันเอาทั้นลำบากกันมาตลอดหลายปี อย่าปล่อยให้การกลับมาของถานหลินส่งผลต่อความสัมพันธ์ของพวกคุณนะ”
ฟางอวี้หรูได้ยินคำปลอบใจเหล่านั้นก็ยิ้มบาง ๆ แต่คำพูดกลับเจือความน้อยใจ
“ขอบคุณพวกคุณมากนะ ฉันเป็นยังไงก็ได้ ถึงอย่างไรถานหลินก็แซ่ถาน ที่นี่ก็เป็นบ้านของเธอ จริง ๆ ฉันอยากให้เธอกลับมาอยู่กับนายพันเอาทั้นและพร้อมหน้าพร้อมตากันมานานแล้ว แต่เธอนิสัยดื้อรั้นเหลือเกิน ยังไม่ยอมรับฉันอยู่ดี”
พอได้ยินฟางอวี้หรูพูดแบบนั้น คนเหล่านั้นก็เริ่มสงสารเธออีกครั้ง
“คุณนี่เข้าอกเข้าใจคนอื่นเหมือนเดิมเลยนะ ถ้าถามฉัน นายพันเอาทั้นได้แต่งกับคุณนับว่าเป็นบุญของเขาแล้ว”
“ที่นี่เป็นเขตบ้านพักทหาร ต่อให้ถานหลินอยากทำอะไรก็ไม่กล้าทำตามใจชอบหรอก อีกอย่าง นายพันเอาทั้นปกป้องคุณขนาดนั้น ยังไงก็ไม่ปล่อยให้คุณเป็นอะไรแน่”
ได้ยินพวกเธอพูดแบบนี้แล้ว ฟางอวี้หรูก็ไม่กังวลอีก
ที่พวกเธอพูดก็ไม่ผิด ขอแค่นายพันเอาทั้นอยู่ข้างเธอ ไม่ว่าถานหลินจะทำอะไร เธอก็ไม่ต้องกังวล
อีกอย่าง ต่อให้ถานหลินแซ่ถาน สุดท้ายก็ต้องแต่งออกไปอยู่บ้านสามี ถึงตอนนั้นตระกูลถานก็ไม่มีที่ของเธอแล้ว
ถานหลินขนสัมภาระกลับมา พอเดินเข้าบ้านก็เห็นถานซินโหยวยืนอยู่ตรงปากบันได พอเห็นเธอก็เท้าเอวถามว่า “ที่นี่บ้านฉัน มาทำอะไรที่บ้านฉัน”