ท่านปู่เหลือบมองฮั่วเหยียนชวน สีหน้าเคร่งขรึม “จะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ อย่าเอาแต่ฟังเรื่องเหลวไหลพวกนั้นสิ”
อายุปูนนี้แล้ว จะยังมีเรื่องอะไรได้อีก
อีกอย่าง เวินชูเจินเป็นภรรยาของหัวหน้าหน่วยเฒ่า พอเขาจากไปแล้ว ตัวเขาเองก็มีหน้าที่ช่วยดูแลครอบครัวของอีกฝ่าย
ฮั่วเหยียนชวนก็รู้เรื่องนี้ เพียงแต่ตอนนี้คนในเขตบ้านพักต่างพูดถึงเรื่องระหว่างคุณปู่กับอา ทำให้เขาอดคาดเดาไม่ได้ว่าทั้งสองคนมีอะไรกันหรือเปล่า
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก หากเรื่องระหว่างคุณปู่กับอาลงเอยด้วยดีก็ถือว่าเป็นเรื่องดี
เมื่อได้ยินท่านปู่พูดเช่นนั้น ฮั่วเหยียนชวนก็ไม่ได้ถามต่อ
ต่อจากนี้เมื่ออาย้ายออกไป ข่าวลือก็คงลดน้อยลงบ้าง
ฮั่วเหยียนชวนกลับเข้าห้อง เห็นเวินโหรวกำลังเก็บของอยู่ จึงเดินเข้าไปพูดว่า “ของพวกนี้ไม่ต้องเก็บหรอก ที่นั่นมีครบทุกอย่างแล้ว ต่อไปถ้าคุณกับเด็ก ๆ อยากกลับมา ก็ยังมาพักที่นี่ได้”
เวินโหรวรับคำเบา ๆ เมื่อนึกถึงเรื่องซ่งอวี้หลาน เธอคิดว่าควรบอกฮั่วเหยียนชวนให้รู้
ก่อนหน้านี้ตอนฮั่วเหยียนชวนอยู่โรงพยาบาล เวินโหรวไม่อยากให้เขาต้องกังวล จึงไม่ได้เล่าให้ฟัง
ตอนนี้เขาออกจากโรงพยาบาลแล้ว เธอจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังอีก
เมื่อได้ยินเวินโหรวพูด สีหน้าของฮั่วเหยียนชวนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
“คราวหน้าถ้าหล่อนมาอีก คุณไม่ต้องสนใจ ปล่อยให้ผมจัดการเอง”
ฮั่วเหยียนชวนเองก็นึกไม่ถึงว่า ทั้งที่ท่านปู่ห้ามหล่อนมาแล้ว หล่อนยังเข้ามาได้อีก
“ช่วงนี้หล่อนสนิทกับฟางอวี้หรูมาก” เวินโหรวเอ่ยขึ้น
ฮั่วเหยียนชวนได้ยินแล้วก็ไม่แปลกใจ ฟางอวี้หรูที่ทำให้ครอบครัวถานหลินแตกแยก ไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว
เมื่อก่อนถานหลินไม่อยู่บ้าน หล่อนยังสร้างความวุ่นวายในเขตบ้านพักได้
ตอนนี้ถานหลินกลับมาแล้ว ด้วยนิสัยของหล่อน ถ้าไม่ทำให้บ้านวุ่นวายจนแทบพลิกฟ้าคว่ำดิน ก็คงไม่ใช่หล่อน
“ต่อไปเขตบ้านพักนี้คงไม่มีวันสงบสุขแล้วสินะ”
เวินโหรวรู้ว่าฮั่วเหยียนชวนพูดถึงตระกูลถาน จึงพยักหน้า
“พี่รองบอกว่าพรุ่งนี้จะกลับแล้ว เรื่องระหว่างพี่เขากับพี่ถานหลินจะจบลงแบบนี้จริง ๆ เหรอ” เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เวินโหรวก็รู้สึกเสียดายแทนทั้งคู่