ตอนนี้เผิ่งเสี่ยวว่านถึงได้สติกลับมาจากความตกใจเมื่อครู่
เธอมองเวินโหรว แม้จะไม่คุ้นหน้า แต่เรื่องเมื่อครู่ก็ต้องขอบคุณเธอ ดวงตาที่มองจึงเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
ตอนนั้นเองเธอถึงสังเกตเห็นเผิ่งเช่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จึงร้องออกมาด้วยความตกใจและประหลาดใจว่า “พี่ชาย พี่กลับมาแล้วเหรอ”
“ขอโทษที่พี่กลับมาช้า” เผิ่งเช่าสบตากับเผิ่งเสี่ยวว่าน ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
ถ้าเขากลับมาเยี่ยมบ้านเร็วกว่านี้ ครอบครัวของอารองก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
เมื่อนึกถึงภาพที่เหวังต้าฟู่รังแกเธอเมื่อครู่ สีหน้าของเผิ่งเช่าก็ยิ่งดูแย่ลง
“พี่กลับมาก็ดีแล้ว ไม่ต้องโทษตัวเอง เรื่องในบ้านไม่เกี่ยวกับพี่เลย” เผิ่งเสี่ยวว่านมองเผิ่งเช่า ดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเริ่มมีน้ำตาคลอ
เดิมทีเธอคิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้พบเผิ่งเช่าอีกแล้ว ไม่คิดว่าเขาจะกลับมาในเวลาแบบนี้
ตอนนี้ในบ้านเหลือญาติแท้ ๆ เพียงคนเดียว เผิ่งเสี่ยวว่านจึงอดใจไม่ไหว พุ่งเข้าไปกอดเผิ่งเช่า
“พี่ชาย”
เผิ่งเช่าก็ยื่นมือกอดน้องสาวไว้ พลางตบหลังเธอเบา ๆ
ตอนนั้นเวินโหรวเห็นเหวังต้าฟู่กำลังจะหนี จึงหาเชือกมามัดเขาไว้แล้วพาออกไปข้างนอก ไม่ปล่อยให้เขามารบกวนสองพี่น้อง
เธอรออยู่ข้างนอกครู่หนึ่ง ก็เห็นเผิ่งเสี่ยวว่านเช็ดน้ำตาเดินออกมา
เผิ่งเช่ามองเหวังต้าฟู่ สีหน้ามืดครึ้มจนน่ากลัว
“เผิ่งเช่า?” เหวังต้าฟู่มองเผิ่งเช่า ไม่คิดว่าเขาจะกลับมา
“กล้ารังแกน้องสาวฉัน คิดว่าตระกูลเผิงไม่มีคนแล้วหรือไง” เผิ่งเช่าหน้าเย็นชา ยกเท้าเตะเข้าที่หน้าอกของเหวังต้าฟู่อย่างแรง
เหวังต้าฟู่ถูกเตะจนล้มลงกับพื้น เขาช่างโชคร้ายจริง ๆ ไม่คิดว่าเผิ่งเช่าจะกลับมาในเวลานี้
ไม่เพียงทำให้แผนของเขาพัง ยังเกือบทำให้เขาหมดทายาทสืบสกุลอีกด้วย
เหวังต้าฟู่จ้องเผิ่งเช่า ก่อนถ่มน้ำลายลงพื้น
“แน่จริงก็แก้มัดให้ฉันสิ”
เขาไม่เคยเห็นเผิ่งเช่าอยู่ในสายตาเลย เพียงแต่...
เขาหันไปมองเวินโหรว ผู้หญิงคนนี้แรงเยอะเกินไป แถมยังลงมือโหดเหี้ยม ผู้ชายตัวโตอย่างเขาอยู่ต่อหน้าเธอยังไม่มีแรงจะสู้ น่ากลัวชะมัด
“ฝันไปเถอะ” เวินโหรวแค่นเสียง แล้วเตะเขาอีกที
เหวังต้าฟู่ไม่กล้าหาเรื่องเวินโหรวอีก ได้แต่ยอมปิดปากเงียบ