เดิมทีชายหนุ่มก็ไม่อยากยุ่งเรื่องของคนอื่น แต่พอนึกถึงผู้หญิงคนเมื่อครู่ที่ท้องแก่และอยู่ตามลำพัง หากเกิดเรื่องขึ้นมา ก็เท่ากับมีสองชีวิตที่ตกอยู่ในอันตราย
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ได้แต่ลุกขึ้นเดินไปตามทางที่เวินโหรวจากไป
พวกค้าคนสองคนที่ตามเวินโหรวมาตั้งแต่แรกเห็นเธออยู่ตามลำพัง จึงคิดฉวยโอกาสลงมือ
น่าเสียดาย ขณะที่ทั้งสองหาจังหวะเหมาะและกำลังจะลงมือ เวินโหรวกลับหันมาพร้อมรอยยิ้ม มองพวกเขาแล้วถามว่า “พวกคุณกล้าดีเกินไปแล้วนะ”
ทั้งสองสบตากัน ไม่คิดว่าเวินโหรวจะจับได้
พวกเขายังไม่ทันเข้าใจด้วยซ้ำว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเวินโหรวหมายความว่าอย่างไร แต่ตอนนี้ก็ไม่มีเวลามาคิดเรื่องนั้นแล้ว
ชายวัยกลางคนดูเหมือนจะชำนาญกับเรื่องแบบนี้มาก เขาล้วงผ้าชุบมือสองผืนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ อีกมือหนึ่งถือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เห็นได้ชัดว่าเตรียมไว้ใส่คน
“น้องสาว ขอโทษด้วยนะ” หญิงวัยกลางคนพูดพลางเตรียมเข้าไปจับตัวเวินโหรว
ในสายตาของพวกเขา เวินโหรวเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอที่กำลังตั้งครรภ์ ไม่มีทางเป็นภัยต่อพวกเขาได้
ทว่าในจังหวะที่มือของหญิงวัยกลางคนเพิ่งแตะแขนเวินโหรว สีหน้าของเธอก็เย็นชาลงทันที เธอคว้าแขนอีกฝ่ายไว้แล้วบิดไปด้านหลัง
เสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น แขนของหญิงคนนั้นถูกเวินโหรวบิดหักคาที่
ตอนนั้นคนอื่นกำลังกินข้าวกันอยู่ ไม่มีใครสังเกตเห็นทางนี้
แต่เสียงกรีดร้องของหญิงคนนั้นก็ดึงดูดความสนใจของตำรวจรถไฟได้อย่างรวดเร็ว
ชายในชุดสูทเพิ่งจะก้าวเข้าไป ชายวัยกลางคนเมื่อครู่ก็ถูกเวินโหรวโยนออกมาอย่างแรง บังเอิญตกลงตรงหน้าเท้าของเขาพอดี
เวินโหรวคว้าเสื้อของชายคนนั้นด้วยมือเปล่า แล้วโยนออกมาเหมือนโยนขยะ
ชายในชุดสูทยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
เขาเคยนึกภาพว่าเวินโหรวจะถูกพวกนั้นใช้ผ้าชุบยาสลบแล้วจับยัดใส่กระสอบ แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ไม่เคยนึกเลยว่าพวกค้าคนสองคนจะถูกผู้หญิงที่ดูบอบบางคนนี้จับมัดแล้วโยนออกมาเสียเอง
เวินโหรวปัดมือเบา ๆ มองชายในชุดสูทตรงหน้าแล้วถามว่า “คุณก็เป็นพวกเดียวกับพวกนั้นเหรอ”
ผู้ชายคนนี้ดูอย่างไรก็ไม่น่าใช่พวกค้าคนนี่นา