เวินจีเหนียนมองเธอแล้วส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”
เมื่อคืนมืดมาก เวินจีเหนียนจึงมองไม่ชัด ตอนนี้เขาถึงเพิ่งเห็นว่าเสื้อผ้าของถานหลินถูกฉีกขาดตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
เขารีบถอดเสื้อของตัวเองคลุมให้เธอ พอเห็นคนที่ปกติทั้งหยิ่งทะนงและมั่นใจในตัวเองต้องมาอยู่ในสภาพอ่อนแอและน่าเวทนาเช่นนี้ เขาก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้
เขามองชายที่ถูกพาตัวเข้าไปแล้วนึกเสียดายที่เมื่อครู่ลงมือเบาเกินไป
หลังเข้าไปแล้ว ถานหลินถึงได้รู้ว่าผู้ชายที่รังแกเธอเมื่อครู่เป็นคนเดียวกับที่คอยตามตื๊อเธอในหน่วยงานตลอดหลายวันที่ผ่านมา
แม้เธอจะเพิ่งมาถึงจิงชื่อ แต่ด้วยหน้าตาและบุคลิกที่ดี จะมีคนมาจีบก็เป็นเรื่องปกติ
แต่เพราะเธอปฏิเสธผู้ชายคนนั้น อีกฝ่ายจึงผูกใจเจ็บ แอบดักดูเส้นทางที่เธอใช้กลับบ้านหลังเลิกงานทุกคืน จนวันนี้ในที่สุดก็สบโอกาสลงมือกับเธอ
ถ้าวันนี้เวินจีเหนียนไม่ได้แวะมาหาเธอพอดี ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง
ถานหลินมองเวินจีเหนียนแล้วถามว่า “นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
เดิมทีเวินจีเหนียนแค่อยากแวะมาดูที่พักของถานหลิน ไม่ได้คิดจะไปรบกวนเธอ ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
ตอนนี้เธอจับได้แล้ว เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่รีบหาข้ออ้าง “ผมเพิ่งทำงานเสร็จ บังเอิญเดินผ่านมาพอดี”
ถานหลินมองเขา ในใจรู้ดีว่าเขากำลังโกหก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร และไม่ได้เปิดโปงเขาต่อหน้า
เธอรู้จักเวินจีเหนียนดี ผู้ชายคนนี้ไม่ถนัดโกหกที่สุด ทุกครั้งที่โกหกก็จะไม่กล้าสบตาเธอ ใบหูก็จะแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
เธอก้มมองเสื้อที่สวมอยู่ เวินจีเหนียนปากบอกว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ แต่พอเห็นเธออยู่ในสภาพนี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะยื่นเสื้อของตัวเองให้เธอ
เจ้าหน้าที่หน่วยตำรวจให้ถานหลินกับเวินจีเหนียนลงบันทึกปากคำเสร็จแล้วก็ปล่อยพวกเขากลับ
ส่วนคนที่รังแกถานหลินถูกจับกุมในข้อหาก่ออาชญากรรมอันธพาล
ระหว่างทางกลับ ถานหลินเดินนำหน้า ส่วนเวินจีเหนียนเดินตามหลังเธอช้า ๆ
เธอก้าวไปหนึ่งก้าว เขาก็ก้าวตามหนึ่งก้าว
เธอหยุดเดิน เขาก็หยุดตาม
ถานหลินหันไปมองเวินจีเหนียนแล้วถามว่า “นายจะตามฉันไปถึงเมื่อไร ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว นายกลับไปเถอะ”