“เสี่ยวว่าน ฉัน……” ห่าวกังไม่รู้จะพูดอะไรดี ในใจเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เขาไม่คิดว่าเผิ่งเสี่ยวว่านจะคอยคิดถึงเขาอยู่ตลอด
เผิ่งเสี่ยวว่านรู้ว่าเขากำลังจะพูดอะไร จึงเอ่ยขึ้นว่า “ฉันรู้ นายไม่ยอมใส่ขาเทียมก็เพราะเป็นห่วงฉันกับลูก แต่ในใจฉันก็มีนายเหมือนกัน ฉันอยากให้นายหายดี”
“เอาละ เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง นายหายดีแล้ว เสี่ยวว่านกับลูกถึงจะมีความสุข” เผิ่งเช่าพูดขึ้นในจังหวะนั้น
“ขอบคุณครับพี่” ในที่สุดห่าวกังก็ยอมรับการจัดการของเผิ่งเช่า
เผิ่งเสี่ยวว่านทำอาหารได้รวดเร็ว อาหารที่ทำก็เป็นกับข้าวบ้าน ๆ แม้จะเทียบกับอาหารที่เวินโหรวเรียนมาจากภัตตาคารของรัฐไม่ได้ แต่ก็อร่อยทุกจาน
พออาหารยกขึ้นโต๊ะ ครอบครัวก็ได้กินข้าวพร้อมหน้ากันเสียที
วันนี้ศาสตราจารย์เผิงอารมณ์ดี จึงให้เผิ่งเช่าเอาเหล้ามา
ตอนนี้ครอบครัวของพวกเขาก็ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันที่จิงชื่อแล้ว ต่อจากนี้ชีวิตจะต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ
หลังอาหาร ห่าวกังกับเผิ่งเสี่ยวว่านเตรียมจะกลับ แต่ศาสตราจารย์เผิงรั้งพวกเขาไว้
“ที่บ้านก็ไม่มีคนอื่น พวกเธอไม่ต้องกลับหรอก อยู่ที่นี่จะได้มาเป็นเพื่อนฉันด้วย”
ปกติเผิ่งเช่าต้องยุ่งกับงาน แทบจะกลับบ้านแค่ทุกสองสามวันครั้ง
กว่าศาสตราจารย์เผิงจะได้รอให้ครอบครัวของเผิ่งเสี่ยวว่านมาเยี่ยม ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แน่นอนว่าเขาย่อมอยากให้ทุกคนอยู่ด้วยกัน
บ้านที่เขาอยู่มีห้องนอนสี่ห้อง เพียงพอให้ทั้งครอบครัวพักอาศัย
เผิ่งเสี่ยวว่านหันไปมองห่าวกัง เดิมทีพวกเขาวางแผนว่าจะพักที่บ้านพักรับรองก่อน แล้วค่อยหาบ้านเช่า
แต่พอเห็นสายตาของศาสตราจารย์เผิง เธอก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจที่จะปฏิเสธ
“เอาตามนี้แหละ สองห้องนั้นพวกเธอเลือกได้ตามใจ จะอยู่ที่บ้านนี่เลย ไม่ต้องไปหาที่อื่นแล้ว”
ศาสตราจารย์เผิงไม่รอให้พวกเขาปฏิเสธ ก็ตัดสินใจแทนเสียเรียบร้อย
“แล้วแต่พี่เลย พี่ตัดสินใจเถอะ” ห่าวกังไม่ได้ขัดข้องอะไร เขาจะอยู่ที่ไหนก็ได้ เรื่องสำคัญคือเผิ่งเสี่ยวว่านว่าอย่างไร
“งั้นก็อยู่ที่บ้านนี่แหละ จะได้อยู่เป็นเพื่อนคุณลุงใหญ่ด้วย” ในที่สุดเผิ่งเสี่ยวว่านก็มองศาสตราจารย์เผิงแล้วเอ่ยขึ้น