พี่สะใภ้หวังเชื่อเธอ เวินโหรวเองก็ยินดีช่วยเหลือเธอแน่นอน
ช่วงหลายวันนี้ คนอื่นในเขตบ้านพักครอบครัวต่างยุ่งกับการจัดเตรียมของปีใหม่ ส่วนเวินโหรวกับพี่สะใภ้หวังกลับวิ่งวุ่นไปที่ไร่ทั้งวัน
เสิ่นชิงซวงเห็นดังนั้นก็อดเยาะเย้ยไม่ได้ว่า “เวินโหรวนี่คิดจริง ๆ หรือว่าตัวเองทำได้ทุกอย่าง? ฉันเพิ่งเคยได้ยินครั้งแรกเลยนะว่าราบกึ่งทะเลทรายจะมีพายุหิมะตกหนัก?”
“นั่นสิ อากาศหนาวขนาดนี้ ใครจะอยากไปทำงานในไร่กันล่ะ?”
“ฉันยังอยากฉลองปีใหม่ให้มีความสุขอยู่เลย เรื่องปีหน้าจะเป็นยังไง ใครจะไปรู้ได้ล่ะ?”
เวินโหรวเพิ่งกลับเข้าเขตบ้านพักครอบครัวพร้อมพี่สะใภ้หวัง ก็ได้ยินเสียงจากทางเสิ่นชิงซวงพอดี
สีหน้าพี่สะใภ้หวังเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอกำลังจะเข้าไปช่วยพูดแทนเวินโหรว แต่กลับถูกอีกฝ่ายดึงเดินไปเสียก่อน
มีเวลาทำแบบนั้น สู้เอาไปทำงานให้มากขึ้นยังดีกว่า
ตอนนี้เวินโหรวท้องโตแล้ว ทำงานไม่ค่อยสะดวก ช้ากว่าเมื่อก่อนมาก
โชคดีที่มีเผิ่งเสี่ยวว่านคอยช่วย เวินโหรวจึงไม่เหนื่อยนัก
ช่วงหลายวันนี้ หลังจากฮั่วเหยียนชวนกับห่าวกังฝึกเสร็จ พวกเขาก็พาคนมาช่วยเวินโหรวทำงานด้วย
คนอื่นเขาไปบังคับไม่ได้ แต่ฮั่วเหยียนชวนเชื่อคำพูดของเวินโหรวมาตลอด
ก่อนหน้านี้ก็เพราะเวินโหรวรู้ล่วงหน้า เขาถึงหลบพ้นเหตุระเบิดครั้งนั้นมาได้ ไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาคงไม่มีทางมายืนอยู่ตรงนี้แล้ว
แม้เขาจะไม่รู้ว่าเหตุใดเวินโหรวถึงรู้เรื่องที่จะเกิดขึ้นในอนาคต แต่เขารู้ว่าเธอไม่เคยเอาเรื่องแบบนี้มาโกหก
ส่วนคนอื่นจะเชื่อหรือไม่ ก็ไม่เกี่ยวกับเขา
เมื่อมีพวกเขาช่วย เวินโหรวใช้เวลาสองสัปดาห์ ในที่สุดก็เตรียมมาตรการป้องกันในไร่เสร็จเรียบร้อย
เมื่อเป็นเช่นนี้ พอพายุหิมะตกลงมา ก็จะได้ป้องกันไว้ล่วงหน้า อีกทั้งยังเก็บน้ำจากหิมะที่ละลายไว้ได้ รอปีหน้าค่อยนำไปใช้ส่งน้ำให้พืชผล ช่วยแก้ปัญหาขาดแคลนน้ำได้เป็นอย่างดี
ตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่ถึงสิบวันก็จะถึงปีใหม่แล้ว ลองคำนวณดู พายุหิมะน่าจะใกล้มาแล้ว
แม้จะเริ่มเตรียมของปีใหม่ตอนนี้จะช้าไปบ้าง แต่ก็ยังมีเวลาพอจะกักตุนของใช้และอาหารที่ต้องใช้ในช่วงปีใหม่