เห็นภาพตรงหน้า หวังลี่ผิงก็ชะงักงัน
ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งสติ ก็เห็นห่าวกังพาคนจากหน่วยตำรวจมายืนอยู่หน้าบ้านของพวกเธอแล้ว
ตอนนี้หวังเยี่ยนผิงเองก็งุนงงไม่ต่างกัน เธอมองห่าวกังแล้วถามว่า “น้องห่าว นี่คุณกำลังทำอะไรอยู่”
ห่าวกังมองหวังเยี่ยนผิง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหยุดอยู่ที่หวังลี่ผิง
“พี่สะใภ้ครับ ผมกำลังให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ตำรวจสืบคดีพวกค้าคนลักพาตัว คดีนี้อาจเกี่ยวข้องกับน้องสาวของคุณอยู่บ้าง พวกเราอยากถามเธอสักสองสามคำถามครับ”
ทันทีที่ห่าวกังพูดจบ สีหน้าของหวังลี่ผิงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
“พวกค้าคนอะไร มีเรื่องเข้าใจผิดกันหรือเปล่า” หวังเยี่ยนผิงยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ น้องเล็กจะไปเกี่ยวข้องอะไรกับพวกค้าคนได้ยังไง
“ใช่แล้ว พวกค้าคนอะไร ฉันไม่รู้จักพวกค้าคนสักหน่อย ห่าวกัง ต่อให้คุณไม่ชอบฉัน ก็ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลยนี่” หวังลี่ผิงมีหวังเยี่ยนผิงคอยหนุนหลัง จึงหน้าหนาไม่น้อย
ถ้าห่าวกังกับคนอื่น ๆ ไม่มีหลักฐานมาแสดง เธอก็ไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด
และในตอนนั้นเอง เผิ่งเสี่ยวว่านก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู
เมื่อเห็นเผิ่งเสี่ยวว่าน หวังลี่ผิงก็เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
เป็นไปได้ยังไง เผิ่งเสี่ยวว่านไม่ได้ถูกพวกค้าคนลักพาตัวไปแล้วหรือ ทำไมถึงยังมาอยู่ที่นี่ได้
เผิ่งเสี่ยวว่านได้ยินเจ้าหน้าที่ตำรวจบอกว่าพบตัวคนที่จ้างพวกค้าคนมาลักพาตัวเธอแล้ว จึงตามมาที่เขตบ้านพักครอบครัวด้วย
เธอเองก็คิดไม่ถึงว่าคนที่สั่งให้ลักพาตัวเธอจะเป็นหวังลี่ผิง
“คุณไม่รู้จักก็ไม่เป็นไร แต่ประเด็นสำคัญคือพวกค้าคนสองคนที่ตำรวจจับได้บอกว่ารู้จักคุณ คุณไปกับเจ้าหน้าที่ตำรวจสักรอบเถอะ”
ตอนนี้สีหน้าของห่าวกังมืดครึ้มจนน่ากลัว ดวงตาคู่นั้นจับจ้องหวังลี่ผิง ทำให้เธอยิ่งกระวนกระวายใจ
“ฉันไม่ไป ฉันไม่รู้จักพวกเขาสักหน่อย ทำไมต้องให้ฉันไปด้วย” หวังลี่ผิงยื่นมือไปคว้าแขนหวังเยี่ยนผิงโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเต็มไปด้วยพิรุธ
จนถึงตอนนี้เธอยังไม่รู้เลยว่าเผิ่งเสี่ยวว่านถูกตามตัวเจอได้ยังไง ในใจเธอด่าพวกค้าคนกลุ่มนั้นแทบตาย
พวกเขามีกันตั้งหลายคน ทำไมถึงคุมคนไว้แค่คนเดียวไม่ได้