คนกลุ่มนั้นก็มองเขาอยู่เช่นกัน แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและชาชินที่อธิบายไม่ถูก ทั้งยังมีความหวาดกลัว
หลังจากมองกันอยู่ครู่หนึ่ง ชายวัยสามสิบกว่า ๆ ที่ดูอายุน้อยที่สุดก็อดไม่ไหว ลดเสียงลงแล้วถามด้วยภาษาจีนกลางที่ติดสำเนียงท้องถิ่นว่า
“พี่ชาย นายก็เป็นคนจีนเหมือนกันเหรอ?”
หลี่เช่อลากขาอันอ่อนล้าเข้าไปหา คนกลุ่มนั้นรีบขยับเบียดไปด้านข้าง เปิดที่ให้เขานั่งนิดหน่อย
“ใช่สิ พี่ ๆ มากันนานแค่ไหนแล้ว?”
พอได้ยินเสียงคุ้นหู แววตาของคนเหล่านั้นก็มีประกายขึ้นมาบ้าง
ชายที่ดูอายุน้อยกว่าคนอื่นหัวเราะขื่น ๆ แล้วตอบว่า “มาเกือบครึ่งเดือนแล้ว
พวกเราเห็นโฆษณารับคนไปทำงานต่างประเทศ เงินเดือนสูง ก็เลยโดนนายหน้าผิดกฎหมายหลอกมา
เพิ่งลงจากเครื่อง พาสปอร์ตกับเอกสารต่าง ๆ ก็ถูกยึดหมด จากนั้นก็ถูกยัดขึ้นรถ พามาจับไว้ที่นี่...”
เขาไม่ได้พูดต่อ แต่เห็นได้ชัดว่าความทรงจำนั้นไม่ได้ชวนให้รู้สึกดีเลย
นายหน้าผิดกฎหมายงั้นเหรอ?
หลี่เช่อขมวดคิ้ว นี่มันไม่ใช่แค่นายหน้าผิดกฎหมายแล้วมั้ง นี่มันโจรชัด ๆ ไม่ต่างจากพาคนไปแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เลยหรือไง?
“เออ จริงสิ ฉันชื่อโจวเจ๋อ เป็นคนเหอหนาน”
โจวเจ๋อดูร่างกายแข็งแรงดี แม้จะถูกขังมาเกือบครึ่งเดือนแล้วก็ยังมีแรงสงสัยใคร่รู้ ส่วนคนอื่น ๆ ที่อายุมากกว่า แม้จะฟังพวกเขาคุยกันอยู่
แต่กลับไม่มีแรงแม้แต่จะร่วมวง เห็นได้ชัดว่าเหนื่อยจนแทบหมดสภาพ
“พี่ชาย นายเข้ามาได้ยังไง?”
หลี่เช่อส่ายหน้า ถอนหายใจยาว