ในตึกสีขาวหลังเล็กแสนสวยที่อยู่ไกลออกไป ชายคนหนึ่งในชุดสูทสีขาวตัดเย็บประณีตวางวิทยุสื่อสารในมือลง
เขายิ้มให้แขกตรงหน้า “นายพลถูฮาวา ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ที่เรื่องเล็กน้อยนี้ขัดจังหวะบทสนทนาอันรื่นรมย์ของเรา
เห็นได้ชัดว่าคนจีนคนนั้นยังไม่รู้ว่าตัวเองมาถึงที่ไหน ถึงได้คิดว่าจะเดินออกไปจากที่นี่ได้”
ชายผิวดำในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศที่ดูฉูดฉาดบนโซฟาไขว่ห้าง นิ้วมือที่สวมแหวนประดับอัญมณีเม็ดโตชี้ไปในอากาศ เขาพูดอย่างชื่นชมว่า
“ฉันชอบวิธีที่คุณให้หัวหน้าหน่วยคนนั้นจัดการลูกน้องสองคนมาก
พอหมาจรจัดพวกนี้เริ่มคิดเป็นอื่น บ่อยครั้งแค่คนนอกโยนเนื้อให้มันเพิ่มอีกสองชิ้น มันก็ลืมแล้วว่าใครเป็นคนช่วยให้มันมีชีวิตอยู่
ฉันเองก็ใช้วิธีนี้จัดการหมาจรจัดที่อยากกินให้มากขึ้นอยู่บ่อย ๆ”
แน่นอนอยู่แล้ว ชายชุดขาวยกมือที่เท้าข้างแก้มออก แล้วโบกไปมาในอากาศ
เด็กสาวสองคนที่ยืนปรนนิบัติอยู่ทั้งสองฝั่งเดินเข้ามา ในมือคนหนึ่งประคองกล่องไม้ไว้
เธอเปิดกล่อง หยิบซิการ์จากด้านในที่ปูด้วยเศษไม้ขึ้นมาดมใต้จมูก ตรวจดูจนแน่ใจว่าความชื้นพอดีแล้วจึงหยิบกรรไกรตัดซิการ์มาตัดปลายออก
จากนั้นวางเศษที่ตัดแล้วลงในจานเงินบนโต๊ะ ก่อนหยิบปืนพ่นไฟออกมา ค่อย ๆ ลนส่วนปลายซิการ์อย่างชำนาญไปพร้อมกับหมุนมันช้า ๆ
จนกระทั่งกลิ่นหอมเฉพาะตัวของซิการ์ลอยออกมา เธอจึงประคองมันส่งไปจ่อริมฝีปากชายชุดขาว