ที่จริงแล้ว ไม่ใช่แค่พวกเขาเท่านั้น ตอนที่เหล่านักออกแบบได้ยินแนวคิดนี้เป็นครั้งแรก ต่างก็คิดว่ามันบ้าบิ่นไม่แพ้กัน
กล้าทำกันขนาดนี้เลยเหรอ?
ขุดทะเลสาบมาจัดภูมิทัศน์กันโต้ง ๆ เลยเนี่ยนะ?!
เรื่องนี้ไม่เหมือนเรื่องอื่น ขุดแล้วเอามาวางไว้ตรงนั้น มันไม่ได้หายวับไปเองสักหน่อย
ต่อให้มีคนใหญ่คนโตคอยหนุนหลัง อนุมัติให้แบบฝืน ๆ แต่ถึงเวลาคนเปลี่ยนตำแหน่งขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?
หึ ๆ...เดี๋ยวฉันจะคิดบัญชีย้อนหลังให้หมดเลยนะ!
สิ่งก่อสร้างแปลกตาเล็ก ๆ ของเศรษฐีหลายคนในประเทศ ไม่ใช่ถูกสั่งรื้อกันแบบนี้หรอกเหรอ?
อะไรที่ว่าเริ่มทำไปก่อนแล้วค่อยขออนุมัติ อะไรที่ลงทุนไปตั้งเยอะ ถ้าไม่ได้ก็คือไม่ได้!
แต่ใครจะคิดว่าฝ่ายว่าจ้างกลับไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย แค่ทิ้งท้ายว่าให้ออกแบบตามจินตนาการได้เต็มที่
ขอแค่วิศวกรรมในประเทศทำได้ จะออกแบบยังไงก็จัดมา!
แล้วจะพูดอะไรได้อีกล่ะ?
โคตรใจกว้าง!
เหล่านักออกแบบจึงปลดปล่อยจินตนาการกันเต็มที่ จนออกมาเป็นสิ่งมหัศจรรย์แบบนี้
“ทะเลสาบเทียมแห่งนี้มีความลึกเฉลี่ยประมาณ 2 เมตร ตรงกลางลึก ส่วนรอบนอกตื้น จุดที่ลึกที่สุดประมาณ 4-5 เมตร
สร้างขึ้นโดยอาศัยร่องน้ำธรรมชาติและกลุ่มบ่อน้ำตื้นรกร้างที่มีอยู่เดิม
ภาพรวมของโครงการคือ ‘ทะเลสาบหน่วงน้ำหลากและโครงการฟื้นฟูพื้นที่ชุ่มน้ำเชิงนิเวศบริเวณเชิงเขา’ แหล่งน้ำหลักมาจากการกักเก็บน้ำหลากจากเขาเหลาซาน
นอกจากนี้ ในฤดูแล้งจะสูบน้ำจากแม่น้ำสาขาของแม่น้ำแยงซีด้วยสถานีสูบน้ำ และใช้น้ำรีไซเคิลที่ผ่านมาตรฐานจากโรงบำบัดน้ำเสีย”
หร่วนหนัวอ่านเอกสารที่นักออกแบบส่งมาให้หลายรอบแล้ว ตอนนี้จึงอธิบายได้คล่องปรื๋อ ไม่มีสะดุดสักนิด ดูเป็นมืออาชีพสุด ๆ