หลี่เช่อรู้สึกว่าหัวใจเต้นตึกตักไม่หยุด ส่วนใบหน้าของหวังหงฉีที่อยู่ข้างหน้าก็มืดครึ้มลงทันที
เขาเอี้ยวตัวมาแล้วพูดเสียงเบา “คุณครับ อย่าเปิดประตู อย่าลงจากรถ ปล่อยให้พวกเราจัดการก็พอ”
ตอนนี้หวังหงฉีรู้สึกจนปัญญาเต็มที จู่ ๆ ก็มีรถไฟฟ้าคันหนึ่งพุ่งออกมาจากช่องทางสำหรับยานพาหนะที่ไม่ใช้เครื่องยนต์ แล้วตัดหน้ารถ เห็นได้ชัดว่าคนขี่เสียการควบคุม
ตามระเบียบรักษาความปลอดภัย จริง ๆ แล้วเขาควรขับต่อไปโดยไม่หยุด ไม่ต้องหลบหลีก
ถ้าเป็นต่างประเทศ หวังหงฉีคงทำแบบนั้นแน่นอน แต่ที่นี่คือในประเทศ
เมื่อเห็นแววตาตื่นตระหนกของชายหนุ่มที่พุ่งเข้ามาชน ทั้งยังพยายามสุดกำลังเพื่อบังคับแฮนด์รถให้เลี้ยว
โดยเฉพาะเมื่อเห็นชัด ๆ ว่าพนักงานส่งอาหารคนนี้พุ่งออกจากช่องทางสำหรับยานพาหนะที่ไม่ใช้เครื่องยนต์ เพราะต้องหลบเด็กที่กระโดดลงจากเบาะหลังของรถไฟฟ้าอย่างกะทันหัน
หวังหงฉีก็ยังทำใจไม่ลง
ไม่อย่างนั้น ด้วยน้ำหนักของหงฉี แอลห้า หากขับทับไป........
สีหน้าของซูฉิงเคร่งขรึมขึ้นเช่นกัน เธอปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วชะโงกมองออกไปทางหน้าต่างรถ
เห็นรถไฟฟ้าล้มอยู่หน้ารถ อาหารที่ส่งกระจัดกระจายเต็มพื้น ส่วนพนักงานส่งอาหารนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ตรงนี้เป็นสี่แยก มีผู้คนพลุกพล่าน
พอเห็นภาพนี้ ผู้คนจำนวนมากก็พากันเข้ามามุงทันที
พวกเขามองรถหงฉีคันใหญ่ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังธงแดงเล็ก ๆ กับป้ายทะเบียน สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นชวนให้คิด แล้วต่างก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
หวังหงฉีเห็นภาพนั้น จึงเลือกสตาร์ตรถแล้วค่อย ๆ ขับไปข้างหน้าต่อ