กลับบ้านไปกินข้าวกับพ่อแม่ พูดคุยเรื่องทั่วไปกันอีกพักหนึ่ง หลี่เช่อก็เดินมุ่งหน้าไปยังตึกกั๋วจินอีกครั้ง
เขายืนอยู่หน้าบริษัท มองพนักงานด้านในที่กำลังตั้งใจทำงานราวกับราชสีห์กำลังตรวจตราอาณาเขตของตัวเอง ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ดูท่าแม้เขาจะไม่อยู่ บริษัทก็ยังเป็นระเบียบเรียบร้อยดี
ขณะที่กำลังชื่นชมอยู่นั้น ประตูห้องทำงานของหร่วนหนัวก็เปิดออก หลิ่วหลิ่วเดินบิดเอวออกมาด้วยท่าทางสดใสเปล่งปลั่ง
จู่ ๆ ดวงตาเธอก็เป็นประกาย เมื่อเห็นหลี่เช่อยืนเอามือไพล่หลังอยู่ตรงประตู ท่าทางเหมือนกำลังมาตรวจงาน รอยยิ้มจึงผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่
เธอรีบเดินเข้ามาหา “คุณหลี่”
หลี่เช่อหันไปมองเธอแวบหนึ่ง รู้สึกว่าโต้วเปาของตัวเองดูเปล่งประกายยิ่งกว่าตอนเจอกันที่คลับเสียอีก แถมยังดูเด็กลงไปอีกหน่อยด้วย
หรือว่าดินฟ้าอากาศของจินหลิงจะบำรุงคนได้ดีกว่ากันนะ?
“ผู้อำนวยการหลิ่ว เป็นยังไงบ้าง? ทำงานแล้วเจอปัญหาอะไรที่แก้ไม่ตกหรือเปล่า?”
“ไม่มีค่ะ ทำงานที่นี่มีความสุขและสบายใจมาก เพื่อนร่วมงานก็ดีกันทุกคน” หลิ่วหลิ่วโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย
คำพูดนี้หลิ่วหลิ่วพูดจากใจจริง ไม่มีเสแสร้งแม้แต่นิดเดียว
จะไม่สบายใจได้ยังไง? เรื่องสวัสดิการ เธอไม่เคยเห็นบริษัทไหนใจกว้างเท่าที่นี่มาก่อน บริษัทไม่ได้มองพนักงานเป็นวัวเป็นควาย แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนพวกเธอเป็นหนึ่งในเจ้าของบริษัท