สุดท้ายโทรศัพท์ก็ถูกเผยซูหว่านแย่งไป เธอทั้งดีใจทั้งเขินอาย ก่อนจะพูดว่า “รอคุณมานะ” แล้วรีบวางสายไป
หลี่เช่อวางโทรศัพท์ลง หวังหงฉีที่นั่งอยู่ด้านหน้าก็ยิ้มพลางเปลี่ยนเส้นทาง ขับมุ่งหน้าไปทางภูเขาจงซาน
“เอ่อ พี่ซู พี่หวัง ผมควรซื้อบ้านพักตากอากาศสักหลังอะไรแบบนี้บ้างไหม?”
หลี่เช่อนึกถึงข้าวของกองโตของตัวเอง อีกทั้งเครื่องจำลองการบินหกองศาอิสระก็ยังตั้งอยู่ในเขตทหาร จะเดินทางไปที่นั่นแต่ละครั้งก็ไม่ค่อยสะดวกนัก
ที่สำคัญคือรถติดในเมืองจริง ๆ เสียเวลาบนถนนไปเปล่า ๆ แบบนี้นับเป็นความฟุ่มเฟือยอย่างยิ่ง
“ก็ควรมีได้แล้ว” หวังหงฉีพยักหน้าเห็นด้วย
ซูฉิงรับคำต่อ “จริง ๆ แล้วการอยู่บ้านพักตากอากาศแบบนี้กลับช่วยเรื่องรักษาความปลอดภัยให้เราได้มากกว่า อาคารชุดมีคนเข้าออกพลุกพล่านเกินไป
อีกอย่าง...” ซูฉิงชะงักไป นึกถึงสมบัติเต็มบ้านของหลี่เช่อ แถมยังมีแนวโน้มว่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ดูท่าจะเก็บไม่พอแล้วด้วยซ้ำ
“ของของคุณชายมีเยอะจริง ๆ ค่ะ”
ในเมื่อพี่หวังกับพี่ฉิงพูดแบบนี้ หลี่เช่อจึงตัดสินใจแน่วแน่ พยักหน้าพลางพูดว่า
“เอาเลย! งั้นเราซื้อบ้านพักตากอากาศสักหลัง เอาแบบที่เก็บของของผมได้ครบทุกอย่าง
แต่ว่าจะซื้อที่ไหนดี? ไปซื้อแถวภูเขาจงซานด้วยไหม?”
บ้านพักตากอากาศระดับหรูที่เขาเคยเห็นก็มีแต่แถวภูเขาจงซาน...
“ฉันว่าภูเขาจงซานไม่ค่อยสะดวก ที่นั่นสร้างเสร็จหมดแล้ว แถมขยายพื้นที่ต่อได้ไม่มากด้วย”
หวังหงฉีคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันว่าเขาเหลาซานไม่เลวเลย ข้าง ๆ เขาเหลาซานยังมีฐานทัพกับหน่วยการบินทหารบกด้วย ถ้ามีเรื่องอะไรขึ้นมาก็ส่งกำลังมาช่วยได้สะดวก แถมยังไม่ไกลจากบริษัทของคุณชาย”