“สถานีถัดไป... สถานีจินหลิงใต้”
รถไฟความเร็วสูงค่อย ๆ จอดลง หลี่เช่อยืนอยู่บนชานชาลา หัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกตื้นตันที่ยากจะบรรยาย
เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ราวกับคนที่เหนื่อยล้าแล้วได้กลับบ้าน อยากเอนตัวลงนอนบนเตียงเล็ก ๆ ที่คุ้นเคยสักพัก
“จินหลิง! ในที่สุดฉันก็กลับมาแล้ว!”
การเดินทางครั้งนี้ยาวนานผิดปกติ ยาวนานจนเรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดเดือนนี้ทำให้หลี่เช่อรู้สึกเหมือนทุกสิ่งเปลี่ยนไป เมื่อได้กลับมายืนที่จินหลิงอีกครั้ง
ราวกับเวลาผ่านไปหลายปี
หวังหงฉีกับซูฉิงยืนอยู่ข้างเขา ทั้งคู่ก็รู้สึกอุ่นใจเป็นพิเศษเช่นกัน
จินหลิงนี่ดีจริง ๆ ยังไงก็จินหลิงดีที่สุด!
แอฟริกาอะไรนั่น อันตรายเกินไปแล้ว
แม้ตอนนี้จะรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาแล้ว แต่สุดยอดเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยภายในทั้งสองคนก็ยังอดกังวลไม่ได้
ใครจะไปรู้ว่าระบบจะส่งคุณหลี่จากไปอีกเมื่อไหร่ แล้วพวกเขาก็ต้องอกสั่นขวัญแขวนออกตามหาไปทั่วโลกอีก
พวกเขาขึ้นลิฟต์เฉพาะไปยังอาคารรับรองแขกวีไอพีโดยตรง เลขานุการสวีจัดคนเอารถมายบัคมารอไว้แล้ว
ตอนนี้หลี่เช่อทั้งตัวอบอวลไปด้วยความรู้สึกคิดถึงอดีต แม้แต่รถมายบัคคันนี้ก็ยังทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่น
เขาขยับตัวอย่างสบาย ๆ บนเบาะหลัง ก่อนเอนพิงพนักแล้วถอนหายใจยาว
กลับมาแล้ว ทุกอย่างกลับมาแล้ว!
ชีวิตอันสงบสุขของเขา ในที่สุดก็กลับเข้าสู่เส้นทางเดิมอีกครั้ง
ซูฉิงนั่งอยู่ข้างเขา แล้วเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ให้ฟัง
ทางพ่อแม่ยังสบายดี หลังยืนยันได้ว่าหลี่เช่อทำงานให้ประเทศจริง ๆ ทั้งคู่ก็วางใจได้อย่างสนิท