รถมายบัคติดป้ายทะเบียนสามสีแล่นเข้าเขตบ้านพักตากอากาศบนภูเขาจงซาน ไม่นานก็จอดลงภายในลานกว้างหน้าบ้านของเผยซูหว่าน
หลี่เช่อดึงชายเสื้อของตัวเองอย่างกระวนกระวายอยู่ไม่น้อย
ซูฉิงเดินเข้ามาช่วยจัดปกเสื้อให้เขา ลูบรอยยับบนไหล่ให้เรียบ แล้วพินิจดูอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีจึงยิ้มพลางพยักหน้า
“คุณหลี่ เรียบร้อยแล้วค่ะ สมบูรณ์แบบมาก”
หลี่เช่อถึงค่อยวางใจ แล้วเดินหน้าต่อ
เรื่องไปพบพ่อแม่แฟนสาวนั้นไม่เกี่ยวกับสถานะเลย มันมีแรงกดดันบางอย่างติดตัวมาแต่กำเนิด ทำให้รู้สึกประหม่า
ตอนนี้เขาก็ยังเป็นแค่หนุ่มวัยยี่สิบกว่า ๆ ใครจะไปพบพ่อตาแล้วไม่ประหม่าได้ล่ะ
ยังไม่ทันเดินถึงหน้าประตู ประตูก็เปิดออก เผยซูหว่านโผล่หน้าออกมา
ทันทีที่เห็นเขา รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้า ดวงตาหยีจนโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวสองดวง
เธอสวมรองเท้าแตะ วิ่งต้วมเตี้ยมเข้ามาหา ก่อนกางแขนพุ่งเข้าหาหลี่เช่อ
ทันทีที่ยื่นมือโอบเผยซูหว่านไว้ หลี่เช่อก็รู้สึกว่าใจสงบลงไม่น้อย
เขาอุ้มเผยซูหว่านขึ้นจากพื้น ยกเธอขึ้นกลางอากาศครู่หนึ่ง แล้วตบหลังเธอเบา ๆ พลางพูดอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย
“ขอโทษนะ ฉันเพิ่งเห็นข้อความที่เธอส่งมาก่อนหน้านี้ตอนออกมาแล้ว เวลามันกระชั้นมาก เลยไม่มีโอกาส... แล้วก็ไม่สะดวกจะบอกเธอด้วย”
เผยซูหว่านรีบส่ายหน้า คล้องแขนเขาไว้แล้วพูดเสียงเบา “ไม่เป็นไรหรอก นายก็ไม่ได้แอบไปทำอะไรลับหลังฉันสักหน่อย ฉันเข้าใจ”
ถ้าแฟนหนุ่มหายไปเป็นเดือน ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบข้อความ ความสัมพันธ์นี้ก็คงจบไปแล้ว